Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Το αίμα του Βδελύγματος.

Έχω ενα φιλο που σπουδαζει νοσηλευτης... "φιλο" τωρα, νταξει. Ενας παλιος συμμαθητης μου ειναι που τον βλεπω τρεις φορες το χρονο.  Ηλιθιος αλλα απολαυστικος, για λιγο. Απολιτίκ που το παιζει δεξιος για να φαινεται οτι εχει καποιο μη ουδετερο χαρακτηριστικο πανω του, στο οποιο αξιζει να δωσει κανεις σημασια. Τελευταια θελει να γινει και διαιτητης. Νομιζω πως νιωθει ασχημα αν δεν τον κραζουνε.

Πηγα σπιτι του σημερα και προτεινε να μου παρει αιμα. Κομπλε. Γαμαει το αιμα. Ειδικα το χρωμα του. Χρησιμοποιησε για πρωτη του φορα πεταλουδα, μια παιδικη. Φοβηθηκα καπως... οχι επειδη με αγχωνει η διαδικασια της αιμοληψιας γενικα. Τελοσπαντων εγινε επιτυχως η δουλεια. Υστερα πηρε τηλεφωνο τη γκομενα του:

-Ελα, που εισαι, θα ρθεις; Ειμαι εδω με τον Αντώνη.
-Στο δρομο ειμαι.
-Δεχτηκε να του παρω αιμα.
-Καλα μαλακας εισαι; Σοβαρα μιλας;
-Ναι, αφου ηθελε.
-Αν δε μου κανεις πλακα... ρε πας καλα; κι επειδη ηθελε; το πρωτοκολλο το ξεχασες;
-Πηρα ολες τις οδηγιες αντισηψιας.
-Δε λεω γι' αυτο... δεν ειναι σωστο αυτο που εκανες... χωρις λογο... αν μου λες αληθεια θα σου δωσω ενα χαστουκι...
-Και να παθει τιποτα τι σε νοιαζει. Αφου ειναι αναρχοκομμουνι.
-... να ρωτησω κατι; εχω μια απορια.
-Πες.
-Αναρχικοι δεν ειναι αυτοι που θελουν να παιρνουν χωρις να δινουν;


Παντα ηθελα να γραψω με το αιμα μου...

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Εχεμύθεια


Σημερα το πρωι,
λιγα λεπτα αφοτου γυρισα
απο τη δουλεια
και απολαμβανα
το πρωινο μου γευμα,
σκονταψαν οι αισθησεις μου
σε μια πολυχρωμη διαφημιση
περιοδικου, που την προεβαλε
ενα τοπικο κρητικο καναλι.

Την προσοχη μου δεσμευσε εξαρχης
η ευθυμη και δροσερη φωνη
καποιας γυναικας, που επιδεικνυε
τα θεματα του ολοκαινουριου τευχους:
συνεντευξη γνωστων ηθοποιων
και διασημων τραγουδιστων,
προσωπων αξιων κατασπαταλησης λεπτων.

Η Τζένιφερ Άνιστον
καταγεται απο τα Χανιά
και λεγεται Γενοβέφα Αναστασάκη!

**
Ποιος θα περιμενε –παντως οχι εγω–
το ετεροχρονισμενο ξεσπασμα
μιας σουρεαλιστικης, πλεον, ειλικρινειας,
τοσο λυρικης που μονο σε στιχους
μπορεσα να διηγηθω:

«Το περιοδικό που διώχνει τη μιζέρια!»

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Το καλοκαίρι σε βιβλία


Βιβλια διαβαζω ολο το χρονο, πολυ περισσοτερο ομως στην απανθρωπη, μαρτυρικη εποχη που διψαει για ιδρωτα, πειναει για ζωτικα οργανα και περιφρονει την υποσταση μου με καθε δυνατο τροπο, δηλαδη το καλοκαιρι!



Κι αυτό για καθαρα πρακτικους λογους: Όταν εχει κανεις πολλα παραγωγικα ενδιαφεροντα –επομενως δε τυγχανει να αποτελει την κλασσικη σκλαβωμενη μικροαστικη φιγουρα, που όταν μενει προσωρινα χωρις αφεντικο κινδυνευει με υστερια γιατι δεν εχει τι να κανει– οφειλει να προβει αναποφευκτα σε ενα καταμερισμο «εργασιας» με βαση το χρονο που του ειναι διαθεσιμος αναλογα τις εκαστοτε εποχες.

Τα ενδιαφεροντα μου, πλην των αυτονοητων βιολογικων και πρωτογονων, ειναι το διαβασμα, η μουσικη, οι ταινιες, οι σειρες και τα videogames. Δε γινονται όλα ταυτοχρονα. Το χειμωνα για παραδειγμα παιζεται η πλειοψηφια των σειρων που παρακολουθω, αρα ως ενα σημειο ειμαι αφιερωμενος εκει. Υπαρχουν επισης και παυσεις της τηλεοπτικης σεζον, πχ το Δεκέμβριο, οποτε τοτε βλεπω περισσοτερες ταινιες (θυμαμαι μια φορα ειχα δει 60 το συγκεκριμενο μηνα). Το καλοκαιρι, όχι μονο επειδη οι σειρες ειναι λιγες αλλα και επειδη δουλευω και εμμεσως πλην σαφως μου επιτρεπεται το διαβασμα εκει, το ριχνω στα βιβλια. Videogames δε παιζω πια και δεν ειναι επειδη δε θελω. Μολις βγει το καινουριο Metal Gear Solid και τα καταφερω, θα κανω ξανα τον εγκεφαλο μου να βρασει σ΄αυτόν το ψηφιακο παραδεισο.


Το διαβασμα δεν ειναι απλα ευχαριστηση, ειναι μια εκφραση εμμεσου κολλεκτιβισμου. Το ατομο, οντας κατα τα φαινομενα μονο, δυναται να καταταχθει σε μια ομαδα εγκεφαλων –που εκεινο διαλεγει– συμμετεχοντας δια της σχεσης γλωσσα-σκεψη σε μια ομαδα επικοινωνιας αισθητικης και ιδεολογικης. Ειναι γαματο και ισχυει για οποιονδηποτε τομεα και κάθε ειδος γραφης. Συνδυαζομενη με τις προσωπικες εμπειριες (ή ειδικοτερα τα τραυματα) η συμμετοχη στην παραπανω εικονικη συλλογικοτητα εξελισσει και στηριζει αφανταστα τον μοναχικο καουμπόι. Η υψιστη όμως, για να επεκταθω, μορφη και λυση ειναι ο συνδυασμος-συμπορευση της virtual collective με την «υλικη». Ουτε το ενα μονο του ουτε το άλλο: αμφοτερα. Τοτε ειναι που συνευρισκεται σεξουαλικα ο πατερας ολων των θεων του Ολύμπου και δε πρεπει να το ξεχναμε αυτό. Δεν ειναι το θεμα μας αλλα ηθελα να φτασω σ’ ενα χρησιμο συμπερασμα.

Το καλοκαιρι που μας περασε δεν εξουθενωθηκα ακριβως από την αναγνωση, αλλα κατι εκανα. Επειδη εχω τοσο το χρονο οσο και την ορεξη επιχειρησα να γραψω κριτικες για όλα τα βιβλια που διαβασα, κριτικες με βιογραφικα στοιχεια, παραπλευρες ιστοριες  και οπορτουνιστικους παραλυρισμους.

Ζωρζ Μπατάϊγ-Η ιστορία του ματιού

Ο Μπατάιγ εζησε την περιοδο 1897-1962 στη Γαλλία, αδειαζοντας τη μπαρα της ζωης του με την ψυχαναλυση, τη φιλοσοφια, τη θεολογια και την ανθρωπολογια.

Βιβλιο του δεν ειχα διαβασει ξανα. Αξιο αναφορας ειναι τ’ οτι εχουμε, πιθανοτατα, να κανουμε με καποιο διδυμο χαμενο μου αδερφο, ειδαλλως δεν εξηγειται επαρκως τ’ οτι οι κυριες επιρροες του ειναι ο Νίτσε με τον Ντε Σαντ. Το εν λογω εργο μου το προτεινε ενα bilf, καθως του την επεφτα σε ενα bilf party: ισχυριστηκε οτι θα μου καθοταν μετα το περας της αναγνωσης του. Με την πρωτη ευκαιρια ετρεξα και το αγορασα. Δεν το βρηκα ευκολα στα βιβλιοπωλεια οποτε εμπνευστηκα κι εγραψα αυτο. Στο μεταξυ μου μιλησε και ο onesecbeforetheend για το θεμα, επομενως δε χρειαστηκε να ψαξω πολλες πληροφοριες στο google, δεδομενου οτι εχω συγκροτημα με μια εγκυκλοπαιδεια που στον ελευθερο χρονο της κανει ραπ.

Η Ιστορία του ματιού ειναι ενα μικρο φανταστικο πεζογραφημα, 150 περιπου σελιδων και κυκλοφορει σε μεταφραση του Δημήτρη Δημητριάδη απο τις εκδοσεις Άγρα. Ο προλογος-εισαγωγη του βιβλιου αποτελειται από αρκετες σελιδες θεωρητικης αναλυσης πανω στην αναγκη του ανθρωπου για εξτρεμισμο, συγκεκριμενα την ασυστολη εξευτελιση οποιωνδηποτε φυσικων ή τεχνητων φραγματων, περα από την ηθικη, τη σκοπιμοτητα, την πολιτικη, την υπαρξη. Αν το καταλαβα σωστα και δε λεω βλακειες, μου φαινεται ενδιαφερον, παροτι παρανοικο. Ειναι ωστοσο βασιμο μεχρι ενα σημειο. Γινεται, επιπλεον, συσχετιση μεταξυ της παραπανω αναρχης αρχης και του καπιταλισμου, οπου εξηγειται γιατι το συστημα αυτό, αν και ακραιο, δεν ειναι ο σωστος δρομος (δηλαδη μιλαμε για μια πρωτογνωρη αρνητικη κριτικη, όχι με τα συνηθη αριστερα επιχειρηματα). Περιεχει κι αλλα πραγματα αλλα αυτα συγκρατησα, κι εφοσον διαβασα τον προλογο σε κατασταση βασανιστικης ναρκης, πολλα ειναι. Αξιζει οπωσδηποτε μια προσεκτικη αναγνωση, παροτι βρηκα το υφος, ενιοτε, εκνευριστικο.

Η ιστορια, τωρα, ειναι στην ουσια ενα ψυχικα διαταραγμενο πρωτοπροσωπο αφηγημα σεξουαλικου ξεσαλωματος εναντια τους καθιερωμενους κανονες αιδους, που ο συγγραφεας ντρεποταν να εκδοσει με το πραγματικο του ονομα κι ετσι κυκλοφορησε αρχικα με ψευδωνυμο. Ενα δεκαεξαχρονο αγορι μας ενημερωνει για τις περιπετειες ενός καλοκαιριου που εζησε παρεα με την παρομοιας ηλικιας φιλη του. Βια, παραφιλιες και ψυχικες εμμονες, φτανουν τη ζωη τους στα ακρα, καθως ανακαλυπτουν τους εαυτους τους, σκοτωνουν την αφορητη ανια τους και παρασυρουν λαιμαργα και αλλα, πιο αθωα ή και μη, παιδια που βρεθηκαν στο ξεσπασμα τους, ζημιωνοντας βεβαια αρκετες οικογενειες. Ειναι μια ευφανταστη, ευαναγνωστη, αιμοδιψης, ερεθιστικη και αξιοπεριεργη ιστοριουλα, πανευκολα παρεξηγήσιμη, αφου δεν προκειται ακριβως για ενα πορνογραφικο εργο παρα, ακομα, για μια ψυχαναλυτικη καταγραφη. Πιο παρερμηνευσιμη και από τον Σαντ, αφου ενώ στα δικα του βιβλια συνανταμε πληθωρα ιδεολογικων αναλυσεων, εδώ τα πραγματα δινονται ξερα, σχεδον σαν σε ντοκυμαντερ.

Στο τελος υπαρχει κι ενα μικρο κεφαλαιο που ο συγγραφεας προσεθεσε αργοτερα, με την πραγματικη του ταυτοτητα, στο οποιο εξηγει κατα κυριο λογο το πώς προεκυψε με τη λειτουργια του ασυνειδητου η δημιουργια των φανταστικων αυτων δεδομενων: πώς συνδεονται, δηλαδη, με πραγματικα γεγονοτα της ζωης του, φαινομενικα ασχετα.

Αν και ο Κωστής δε μου εκατσε ακομα, το προτεινω.

Τσαρλς Μπουκόφσκι – Η πόλη των αγγέλων

Ο Μπουκόφσκι δεν χρειαζεται πολλες συστασεις. Ποιητης, διηγηματογραφος, μυθιστοριογραφος, αλκοολικος, ανηκει στην μικρη αυτή ομαδα των συγγραφεων που καταφεραν όχι μοναχα να αναγνωριστουν πριν το θανατο τους αλλα και να βγαλουν λεφτα. Σημειωνω οτι μιλαω για τους λογοτεχνες που οντως αξιζουν αυτό το χαρακτηρισμο, όχι για την κάθε αγαμητη 40αρα που της εκατσε να πουλησει βιβλια σε ρομαντικες ή απελπισμενες κοπελες/παντρεμενες/γεροντοκορες γραφοντας για το στυγερο, μυστηριωδη πουτσο του φλογερου Αλφόνσο και τα παθη του. Βεβαια για να το καταφερει αυτό ο Μπουκόφσκι αναγκαστηκε να γραψει και μυθιστορηματα, για το λογο οτι εχουν μεγαλυτερη περαση αυτά, ενώ ποιητης ηταν ο ανθρωπος. Καλα εκανε.

Εγω, τελοσπαντων, με τα ποιηματα του την εβγαζα τοσο καιρο. Ωσπου επιασα στα χερια μου τη συλλογη διηγηματων «Η πόλη των αγγέλων».

Από το πρωτο διηγημα παρουσιαζεται σαφεστατα η προθεση του συγγραφεα όχι μονο να σπασει τις φορμες αλλα και να ρεζιλεψει τον καθιερωμενο λογοτεχνικο καθωσπρεπισμο που πληττει χρονια τωρα την τεχνη και στο γενικοτερο πλαισιο. Λογος ωμος οσο και λυρικος, χυδαια καθημερινος και βασανιστικα ανθρωπινος. Ο λογος που παντα εκτιμω τους αντιηρωες, σε αντιθεση με τους ηρωες, ειναι οτι εκεινοι μπορουν πραγματικα να υπαρξουν: το βιβλιο αυτό ειναι λοιπον η αφιλτραριστη μεταφορα του μουντου αστικου περιβαλλοντος στο χαρτι, ο αυθεντικος ρομαντισμος που από τα αλλεπαλληλα χτυπηματα καταντησε κυνισμος, μια μερα στην επιγεια κολαση μεσα από τα ματια μιας ειλικρινους εκδοσης πρωταγωνιστων.

Στα αρνητικα χαρακτηριστικα οφειλω να επισημανω πως, προς το τελος περισσοτερο, καταντα καπως ανιαρο και επαναλαμβανομενο. Συγχωρειται εν μερει αφου ειναι προφανως κι αυτό μερος του ολου «παιχνιδιου» του ρεαλισμου.

ΥΓ. Αξιζει οπωσδηποτε να δειτε και το βιογραφικο ντοκυμαντερ.

Μαρκήσιος ντε Σαντ-Ζυστίν ή τα βάσανα της αρετής

Επιστροφη στις ριζες. Ο Μαρκησιος ντε Σαντ ειναι ενας φιλοσοφος και συγγραφεας λογοτεχνικων εργων που εζησε στη Γαλλία το 18ο αιωνα, τη μεγαλυτερη περιοδο σε σωφρονιστικα ιδρυματα, γραφοντας μανιωδως κατι που χαρακτηριζεται ως ο συνδυασμος της φιλοσοφιας με την πορνογραφια. Με λιγα λογια ειχε βρει το νοημα της ζωης. Επισης από το ονομα του βγαινει η λεξη «σαδισμός». Δε θα επεκταθω γιατι αφενος θα πω παρα πολλα και αφεταιρου δε θα μεινω ικανοποιημενος.

Εχω μια ιδιαιτερα τρυφερη σχεση με αυτό το μικρο θεο, αφου τον διαβαζω απο 16 χρονων, διχως να μειωθει το παθος μου: Αντιθετως, ο Σαντ ειναι ενας από τους λιγους συγγραφεις (παρεα με τον Νίτσε, όπως ηδη ξερετε) που κυριολεκτικα με ντοπαρουν. Μια φορα, απ’ τις χιλιαδες, που ξερνουσα ειχα βαλει καποιον να μου διαβαζει το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» για να συνελθω από τη ναυτια. Το αποτελεσμα ηταν να του παρω το βιβλιο από τα χερια και ν’ αρχισω ν’ απαγγελω εκστασιασμενος τους φωτεινους λογους του Πέρση προφήτη. Το χρωμα μου ταχυτατα μετατραπηκε, από μπλε, στο φυσιολογικο.

Παρολαυτα δεν εχω διαβασει παρα πολλα βιβλια του Σαντ. Ειναι γιατι α) τα καταναλωνω λιγα λιγα, μη μου τελειωσουν β) θελω να ‘χω κι άλλες επιρροες, μην καταληξω να αντιγραφω μονο έναν γ) τα μελετω σχετικα εκτεταμμενα πριν προχωρησω στο επομενο.

Ηταν μια ζεστη μερα στην Κρήτη όταν ο Βασίλης μου εστειλε ενα sms που ελεγε οτι το Βήμα «dinei me 5 euro th zystin». Διαβαζα την ιστορια του ματιού ακομα. Πηγα παραυτα στο κοντινοτερο περιπτερο και το απεκτησα. Οι εφημεριδες προκειμενουν να πουλησουν θ’ αρχισουν σε λιγο να δινουν και δονητες. Τωρα ξεκινησαν τις καρτουλες για τσαμπα χρονο ομιλιας. Όπως ειδαμε εχει και τα καλα του, δεν ειναι και η πρωτη φορα, εχω παρει πολλα ωραια βιβλια από το Βήμα.

Ζυστιν ή τα Βάσανα της αρετής: Ένα εργο που γραφτηκε την περιοδο φυλακισης του Σαντ στη Βαστίλη, ακριβως πριν τη Γαλλική επανασταση. Διαθεσιμη στα Ελληνικα ειναι η τριτη εκδοση του εργου, αρκετα μεγαλυτερη σε εκταση από την πρωτη (διπλασια). Δε θα μπω στα της υποθεσης για να σας κρατησω σε αγωνια. Ειναι κι αυτό ενα κλασσικο δημιουργημα του συγγραφεα, περισσοτερο θεωρητικο από τις «120 μερες των σοδομων», και με τις διαφορες οτι δεν περιεχει αμεσα «χυδαια» γλωσσα, ειναι περιπετειωδες (ο μυθος κρατα αρκετα χρονια και συμβαινει σε πολλα διαφορετικα τοπια/σκηνικα) και ειναι γραμμενο, κατά την αντιληψη μου, σε troll γλωσσα. Βρισκουμε μεσα τις συνηθισμενες αναλυσεις του Σαντ περι φυσης, ενστικτων, θρησκειας και πολιτικης, με καποια όμως νεα πραγματα, σε σχεση με τη φιλοσοφια στο μπουντουαρ, που πρεπει να προσεξει κανεις για να εντοπισει. Ξυλοδαρμοι, βασανιστηρια, βιασμοι και κάθε λογης εκτροπα ειναι φυσικα παντα παροντα και αλληλεπιδρουν αψογα με το φιλοσοφικο υποβαθρο, όχι με ιδιαιτερη αληθοφανεια αλλα ποτε δεν ηταν ο στοχος αυτό. Μιλαμε επισης για την υπερτατη καλτίλα. Γελασα στο τελος πολύ. Από κάθε αποψη εθιστικο.

Φρανς Κάφκα-Η Δίκη

Ο Κάφκα (1883-1924) ειναι γενικα απο τους πασιγνωστους συγγραφεις του 20ου αιωνα, ενώ θεωρειται εκ των κορυφαιων όχι μονο της εποχης του αλλα και της Γερμανοφωνης λογοτεχνιας. Σπουδασε φιλολογια και νομικη, ασκωντας αργοτερα το επαγγελμα του δικηγορου. Ηταν λιγο ερήμης και δυστυχης ως ανθρωπος, εξεδωσε ελαχιστα βιβλια του πριν πεθανει από φυματιωση, δινοντας εντολη σε ενα φιλο του να ριξει τα υπολοιπα στην πυρα αφοτου τα κακαρωνε από την ασθενεια. Ο Μαξ Μπρόντ δεν τον υπακουσε, με αποτελεσμα να θυμαται τωρα ο κοσμος του ονομα του, αλλα και του ιδιου του Κάφκα.

Δεν ειναι οτι εχω καμια τεραστια εμπειρια από το εργο του, δυο βιβλια εχω διαβασει, τη Δίκη προσφατα και τη Μεταμόρφωση πριν περιπου πεντε χρονια, απ’ οσο μπορω να κρινω όμως φαινεται υπερτιμημενος, κατι που μαλλον επιβεβαιωνουν οι αποψεις φιλων μου, τουλαχιστον πανω στο βιβλιο για το οποιο γραφεται η κριτικη.

Η Δίκη ειναι ενα μυθιστορημα που περιτριγυριζεται από Νομικά θεματα, με μπολικα στοιχεια μυστηριου και μερικα, ισως, σουρρεαλιστικα. Όλα αρχιζουν ας πουμε με τη συλληψη του πρωταγωνιστη, Γιόζεφ Κ. (Κώστας/Κάφκα), σεβαστης κλασης υπαλληλου τραπεζας. Καθως εκτυλισσεται η ιστορια εισχωρουν κι αλλα προσωπα και σχετικα στοιχεια, χωρις ποτε φυσικα να μαθαινουμε για ποιο γαμημενο λογο γινεται η δικη. Δεν ειναι αυτό το θεμα. Η γραφη ειναι καθ’ όλα ευαναγνωστη, μερικες φορες ατμοσφαιρικη (κατά τη γνωμη μου όχι οσο συχνα θα ‘πρεπε), ακομα και με καποια ψηγματα χιουμορ. Η αφετηρια ειναι το λιγοτερο ελκυστικη, στην πορεια ωστοσο εμφανιζεται το εξης προβληματικο συναισθημα και λεγεται βαρεμαρα. Δεν ειναι δα κι οτι ενιωσα καμια τρομερη πληξη, ο μυθος όμως δε με αποροφησε εντελως, δε μ’ εκανε να αγωνιω να το τελειωσω, να εξαρτηθω απ’ τις σελιδες του. Ειχε διαφορα ενδιαφεροντα στοιχεια, μαλλον όχι με την απαραιτητη συχνοτητα. Δε ξερω κατά ποσο φταιει η αδιαφορια μου προς τα δικαστικα θεματα: πιθανως όχι ιδιαιτερα. Ως ενα καθολου αμελητεο βαθμο οι τελευταιες 30 σελιδες αποζημιωνουν και καθιστουν σιγουρα αξιοπροσεκτη την εμπειρια της αναγνωσης. Όχι όμως και κορυφαιο εργο του 20ου αιωνα, ειπαμε. Ισως επειδη ειστε ενα ματσο θρησκοληπτοι ενοχικοι μαλακοκαυληδες (βλ. και Έγκλημα και Τιμωρία).

Για την ερμηνεια του εργου δε θα πω, κατ’ αναγκη, πολλα ώστε να μη στερησω κομματια από το ενδιαφερον οποιου θελησει να το διαβασει. Η προφανης ειναι οπωσδηποτε η ατερμονη εξαπατηση που απλοχερα προσφερει το Νομικο συστημα, μεσα από διαδικασιες ως και ασυλληπτες στο μεγεθος τους, εξαιριας της ποικιλιας των επιδρασεων που δεχονται από το συνολο των μελων της ορισμενης (ή και όχι) ιεραρχιας. Και η πλεκτανη της κρατικης εξουσιας κατ’ επεκταση. Οι πιο «φαντασμενες» ερμηνειες ξεφευγουν αρκετα από το παραπανω και ειναι απο υπαρξιακες μεχρι εβραιοχριστιανικου τυπου. Στην εκδοση που εχω στα χερια μου (Ροές, μτφρ Στ. Δήμου) το τελος του εργου ακολουθουν σχολιασμοι από τον Έρμαν Έσσε και αλλους. Χρησιμη προσθηκη.

Εν κατακλειδι, δε θα το προτεινα για ‘κεινον που θα διαβασει, ξερωγω, πεντε βιβλια το χρονο, υπαρχουν και σαφως καλυτερα, σε γενικες γραμες όμως αξιζει την αναγνωση.

Αμέντεο Μπέρτολο- Πέρα από τη δημοκρατία: Αναρχία

Ο Μπέρτολο ειναι ενας συγχρονος ακαδημαικος-συγγραφεας της αναρχικης διανοησης. Στο βιβλιο για το οποιο γινεται λογος παρουσιαζονται 3 αρθρα του από τη συντακτικη ομαδα του ελευθεριακου περιοδικου Ευτοπία. Στοχος ειναι, περα από το ευνοητο «προσφορα στο κινημα» η εξελιξη της νεοτερης σκεψης, μιας σκεψης που θα παραμεινει δημιουργικη, κριτικη και με φαντασια, χωρις να προσκολλαται σε αυστηρα ιστορικα δογματα «θρησκευτικου» χαρακτηρα, κατι που απ’ οτι μπορω ν’ αντιληφθω αποτελει μειζον προβλημα του αναρχικου χωρου (αμεσα παραδεχομενο και από τον ιδια συγγραφεα).

Υστερα απο δυο εισαγωγες, της συντακτικης ομαδας του περιοδικου και του Ιταλού, οπου διασαφηνιζονται τα παραπανω και ακομη περισσοτερα, παιρναμε στο πρωτο αρθρο «Οι φανατικοί της ελευθερίας»: αναλυεται ο ορισμος της ελευθεριας όπως και το κατά ποσο ειναι αυτή δυνατη, ξεκινωντας από το γενικοτερα πλαισια και προχωροντας σε ειδικοτερα. Αναφερονται εννοιες που διαφοροι αναρχικοι και μη προσδιδουν (πχ Διαφωτιστες), πραγμα που συμβαινει αλλωστε καθ΄ολη τη διαρκεια του βιβλιου. Παντα με καποια «εφεση» στον Μπακούνιν. Στη συνεχεια το κειμενο «Η δημοκρατια και περα απ’ αυτή» επιχειρει όχι μονο να ξεκαθαρισει τα ζητηματα αυτου του πολιτευματος αλλα και να το ξεπερασει, μιλωντας στην ουσια για μια μετα-δημοκρατια, τον αναρχισμο προφανως. Τελος εχουμε ορισμο των εννοιων Εξουσια1, Δυναμη2, Κυριαρχια3. Εν συντομια, κατά τον Μπέρτολο: 1. Δυνατοτητα δημιουργιας αποδεκτων κοινωνικων συμπεριφορων 2. Η ανισοτητα στη δυναμη, 3. «Οι ασυμμετρίες ρόλων που προκαλούν ασυμμετρίες αμοιβαίου καθορισμού». Αναθεμα με αν καταλαβα τί λεει στο τελευταιο.

Σε γενικες γραμμες οι στοχοι του βιβλιου επιτυγχανονται. Αποτελει τροφη για σκεψη και προβληματισμο, εξασκει το νου και με βοηθαει να καταλαβω καλυτερα τις διαφωνιες μου με καποιες φιλοσοφικες και πολιτικες αναρχικες αποψεις, οσο μπορει να προσδιοριστει αυτό. Εκεινο που με κουρασε και μου εκαψε λιγο το κεφαλι ειναι αυτή η λαγνεια (που δεν εχει μονο ο συγγραφεας) με την εννοιολογια. Δε γινεται πια κάθε σελιδα να περιερχει 100 διαφορετικες ειδικευμενες λεξεις, ας συμφωνησουμε, αναρχικοι, κομμουνιστες, δημοκρατες, φασιστες, πουστηδες στο πως θα λεμε, όχι τα παντα, 5-10 πραγματα, να κυλαει πιο ευκολα το θεμα. Δεν κατηγορω τον Μπέρτολο, αυτος τη δουλεια του κανει, αλλα λεμε τωρα. Κι αφου λεμε: καποιες φορες ενδιδει στο ακαδημαικο συνδρομο του «λεω πολύ απλα πραγματα με εξαιρετικα περιπλοκο τροπο». Όχι εξοργιστικα συχνα αλλα αθελα του το κανει. Τα υπολοιπα ειναι αμιγως ιδεολογικες ενστασεις (ή και μη), απολυτα συζητισιμες και όχι αναλυσιμες σε αυτή την κριτικη.

Αντιγραφω ενα αποσπασμα που μου εκανε εντυπωση και επανεφερε στη μνημη την κυβερνηση Παπαδήμου και τα σχετικα με εκεινη την περιοδο γεγονοτα…

«Εάν η άμεση δημοκρατία στην “καθαρή” της μορφή αποτελεί τον έναν πόλο σε αυτό το συνεχές, η φιλελεύθερη εκδοχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (η οποία είναι η καλύτερη μορφή που έχει συγκροτηθεί διανοητικά ή που έχει εφαρμοστεί στην πράξη μέχρι σήμερα), δηλαδή η φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν αποτελεί τον αντίθετο πόλο (που είναι η εξουσιαστική/δεσποτική δημοκρατία, αλλά είναι αναμφίβολα κατά τι πλησιέστερα προς αυτόν. Δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι σε περιόδους κοινωνικής κρίσης, όταν τίθεται αντιμετώπιση όχι τόσο με τον κίνδυνο μιας επανάστασης αλλά ενός ριζοσπαστικού μετασχηματισμού της οικονομικής δύναμης, η φιλελεύθερη δημοκρατία έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευκολία ή προθυμία να «αφεθεί να μετατραπεί» στην εξουσιαστική/δεσποτική της μορφή (και σε ορισμένες περιπτώσεις σε πραγματική δικτατορία) για όσο χρονικό διάστημα μπορεί να χρειάζεται για την ανοικοδόμηση επαρκούς υποστήριξης προς την άρχουσα/κυρίαρχη τάξη για μια επιστροφή σε μια περισσότερο “φιλελεύθερη” μορφή δημοκρατίας. Είναι απολύτως φυσικό ότι η φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα πρέπει να βρίσκεται πλησιέστερα προς τον εξουσιαστικό πόλο παρά προς τον ελευθεριακό.»

Η έλξη των ομωνύμων: Ανθολογία ομοερωτικών ποιημάτων

Μου το εδωσε νεας τυπος στη θεσσαλονικη που δεν παιζει να τον ξαναδω στη ζωη μου και μας κερασε καρπουζαδα στο σπιτι του. Δεν του αρεσε και πολύ, το βιβλιο, ειπε, καθως προσηλωμενος (οσο μπορουσα, εξαιτιας της ανυποφορης κοπωσης του ταξιδιου) το περιεργαζομουν στα χερια μου. Ωραιο φαινοταν: εχει απ΄εξω αντρες να χορευουνε και τετοια. 200 σελιδες ερωτικων ποιηματων ομοφυλοφιλικου προσανατολισμου. Κυριως απο ποιητες και ποιητριες της λατινικης αμερικης, για καποιο λογο, αλλα εχει και αρκετα από τον υπολοιπο κοσμο (από ελληνες Λαπαθιώτη, Χριστιανόπουλο, Γ. Ιωάννου, Αγγελάκη, Καβάφη, Θεοδωρακόπουλο). Πολύ πραγμα. Πολλα ειναι μετρια, μερικα ενδιαφεροντα, καποια καλα, λιγα εξαιρετικα. Το αγαπημενο μου ειναι το εξης:

Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΙ ΕΓΩ
(GLAUCO MATTOSO/ ΒΡΑΖΙΛΙΑ)

Εγω θελω ερωτικα να παιξω μαζι σου.
Ο Μπαμπας δεν αφηνει.
Ο Διευθυντης απαγορευει.
Η Αριστερα αντιτιθεται.

Εσυ με προσκαλεις
κι εγω μενω με την επιθυμια.
Ο Μπαμπας με απειλει.
Ο Διευθυντης με εκφοβιζει.
Η Αριστερα με τρομοκρατει.

Φευγω στα κρυφα,
σε ψαχνω,
αλλα αυτοι με ανακαλυπτουν.
Ο Μπαμπας με χτυπα.
Ο Διευθυντης με τιμωρει.
Η Αριστερα καταφερεται εναντιον μου.

Περιμενω,
εσυ με αναζητεις,
βρισκομαστε στα σκοτεινα,
μας πιανουν επ΄αυτοφωρω.
Ο Μπαμπας με εκδιωχνει.
Ο Διευθυντης με κλεινει μεσα.
Η Αριστερα με διαγραφει.

Διαφευγω κι επιβιωνω,
αλλα εσυ δεν εισαι ελευθερος.
Εισαι γιος του Μπαμπα σου.
Πειθαρχημενος στο Διευθυντη σου.
Προσηλυτος στην Αριστερα σου.

Ζω μοναχος, εσυ φυλακισμενος
και δεν μπορουμε να παιξουμε.
Ευνουχιζουν τα παιδικα μας χρονια
γιατι εισαι ομοιος μου,
η επιθυμια σου ομοια με τη δικη μου,
αλλα μας κανουν διαφορετικους.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

3 προοδευτικοί συλλογισμοί σχετικά με την κατάρριψη του νόμου αιτίου-αποτελέσματος

Διαβασα χθες καπου* οτι η απορριψη της απολυτης τυχαιοτητας εχει καταρριφθει απο τη συγχρονη φυσικη επιστημη. Θυμηθηκα οτι το ειχα συζητησει στο παρελθον με τοΣφαλμα: τοτε βεβαια δεν ειχα πολυασχοληθει, ισως απο υποσυνειδητη δειλια. Τωρα ομως μου 'ρθε να κουρασω λιγο το μυαλο μου, κι ετσι προεκυψαν προοδευτικα οι παρακατω σκεψεις:

1. Παει, καταστραφηκαμε. Αν υπαρχει χωρος για να συμβει κατι πρακτικα τυχαιο, χωρις κανεναν απολυτως λογο, καθ' ολα μη προβλεψιμο, τοτε τα παιρνει ο διαολος ολα. Τ' οτι μπορει να υπαρχει μεχρι και ο Γιεχβά ειναι το λιγοτερο κακο: γκρεμιζεται η γαμημενη Λογικη, χανει το νοημα της η επιστημη, η ιδια η γνωση... δεν υπαρχει καν λογος να συζηταμε εφοσον οτιδηποτε μπορει να ισχυει και τιποτα δεν ειναι βεβαιο. Πρεπει να σβησω αυτο το ποστ και να μην το σβησω ταυτοχρονα.

2. Οπα, κατσε, εξαρταται. Εξαρταται απο τη δυναμη που εχει το ακαθοριστο στην επιδραση των πραγματων: Αν 1+1 δεν κανει 2 κατα 100% αλλα κατα 99.000000000001% παυουμε να υπολογιζουμε το 0.00000000001% και ειμαστε μια χαρα ησυχοι. Ας μην ισχυει το απολυτο, ας ισχυει το σχεδον απολυτο, ποιος χεστηκε. Και πρεπει η επιδραση του τυχαιου να ειναι μικρη, αυτο φαινεται να δειχνει τελοσπαντων η μεχρι τωρα εμπειρια μας.

3. Μη χαιρεσαι. Οριζεις, μετα απο καθε δυνατο υπολογισμο το τυχαιο ως πιθανο κατα 0.00000000001%, ωστοσο ο ορισμος σου δε ξεφευγει απο τον αναρχικο νομο της τυχαιοτητας, αρα δεν ειναι κατ' αναγκην σωστος, αρα ισως το 0.00000000001% να ισουται με 100000000000% στην πραγματικοτητα. Και ουτω καθεξης.

ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΥΜΠΑΝ.

Evolution my ass (και χρήσιμες πληροφορίες για την καθημερινότητα σας)

Μολις συνειδητοποιησα οτι ειμαστε προγραμματισμενοι, ως ειδος, να κοιμομαστε το βραδυ για το λογο οτι η φυση δεν ηταν αρκετα εξυπνη ωστε να προβλεψει οτι θα καταφερναμε να δημιουργησουμε φως και με δικο μας τροπο (πρωτα με φωτια κι υστερα με ηλεκτρισμο). Και, οπως παντα, η εξελιξη ειναι εξευτελιστικα αργη στο να ανταποκριθει στις εξελιξεις. Δειτε στα σχολια γιατι ελεγα μαλακιες.

Bonus: Διαβασα καπου προσφατα εναν τροπο για να ελεγξει κανεις τις ωρες που κοιμαται. Εχεις συνηθισει να κοιμασαι πολυ αργα και θες να το αλλαξεις; Εμαθα λοιπον οτι στο μηχανισμο του υπνου υπαρχουν 2 βιολογικα ρολογια. Το ενα λειτουργει με το φυσικο φως (ο εγκεφαλος παιρνει σημα για να την πεσει οταν παυει να ειναι ορατο), το δευτερο ομως, κι εδω ειναι το γαματο, λειτουργει με το στομαχι. Προκειται βεβαιως και παλι περι εξελικτικου καταλοιπου. Απ' οταν ησουνα στις σπηλιες και τετοια και εψαχνες τροφη. Αν δε φαει κανεις για 16 ολοκληρες ωρες ο οργανισμος καταλαβαινει το μηνυμα οτι δε μπορει να βρει τροφη, κι ετσι κανει το αμεσως επομενο για να την παλεψει, πεφτει για υπνο. Δεν το 'χω δοκιμασει ακομα γιατι δε χρειαστηκε κι επειδη δεν εχω ορεξη να πειναω τωρα, καποια στιγμη ωστοσο θα χρειαστει.

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα περίεργο συναίσθημα:

Οταν βαριεσαι, γνωριζεις οτι θα μπορουσες να κανεις κατι ενδιαφερον ή χρησιμο αλλα εισαι τοσο νευριασμενος με (τον εαυτο σου και) τη βαρεμαρα σου που ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ. Θες να συνεχισεις να βαριεσαι. Ειναι πολυ γαμημενα ψυχαναγκαστικο και αυτοεκδικητικο αυτο.

Ευτυχως δε μπορω να ειμαι πολυ εκνευρισμενος για πολλη ωρα για το λογο οτι εξασθενειται ο οργανισμος μου καταναλωνεται η ενεργεια ταχυτατα κι ετσι υποκυπτω στον ωφελιμισμο που υποσυνειδητα επιβαλει το σωμα μου. Καποια πραγματα ειναι εξοργιστικα προβλεψιμα και προγραμματισμενα.

15 και σημερα.

Ο αθλητισμός είναι το πιο ματαιόδοξο άθλημα


Οι τελευταίες εξελίξεις στη σχέση μου με τον αθλητισμό, παρόμοια με εκείνη που έχω με το ψάρι ή τα βραστά αυγά (αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη τους μόνο όταν βλέπω κάποιον να τα καταναλώνει), κινητοποίησαν τη σκέψη μου σε σημείο εξαγωγής κάποιων νέων συμπερασμάτων για το θέμα, που πιθανολογώ ότι δε λέγονται συχνά. Θα αναφερθώ αποκλειστικά στον αθλητισμό ως επάγγελμα επομένως στον πρωταθλητισμό.

Ο περιπαικτικός μου τίτλος έχει νόημα πρακτικό, φιλοσοφικό, αντικρίζει το ζήτημα ορθολογιστικά και αφήνει κατά μέρους τις οικονομικές εκτιμήσεις που το περικλείουν και οι οποίες θα με προβληματίσουν αργότερα.

Αυτό που θέλω να πω, πέρα από τα όποια υφολογικά γαρνιρίσματα, είναι το εξής:
Ο αθλητισμός αποτελεί μια ύψιστη μορφή της διαδικασίας του σχηματισμού και της αποδοχής των αλόγιστων κοινωνικών συμβάσεων, παρουσιάζοντας έτσι, σε όλο της το μεγαλείο, τη ματαιότητα του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού. Συγκροτείται από κανόνες που σχηματίστηκαν αποκλειστικά προς τέρψη των αυτοπεριοριστικών ορέξεων του ατόμου, που τους θέτει όχι απλά με σκοπό να απολαύσει ενα παιχνίδι υποταγμένου αγώνα, κάτι όχι απαραίτητα αρνητικό, μα για να δημιουργήσει ένα νέο σκοπό ζωής, ένα δρομο προς τη δόξα για κάτι που δεν υπάρχει και αποτυγχάνει, ουσιαστικά, το να προσφέρει το οτιδήποτε στην κοινωνία.

Με λίγα λόγια, έχουμε ανθρώπους να κάνουν κοπιαστικούς κύκλους γύρω από τους εαυτούς τους, μέσα σε ένα χαραγμένο από κιμωλία κύκλο. Κάποιοι γυρίζουν καλύτερα από τους άλλους και επιβραβεύονται γι’ αυτό, παρότι όσο κι αν πληρωθούν, όσο κι αν δοξαστούν, θα παραμείνουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το σώμα τους με αλλόκοτους τρόπους, ακολουθώντας άσκοπους κανόνες, φτάνοντας σε καταστάσεις ίδιες με αυτές στις οποίες ξεκίνησαν, για την ίδια την πρόοδο και την εξέλιξη του κόσμου.

Βλέπουμε έναν ολυμπιακό αθλητή που ξεπερνάει κάποιο παγκόσμιο ρεκορ: Τί εχει αλλάξει σε σχέση με πριν, και ποιος πραγματικά νοιάζεται; Ήταν ανάγκη να χαραμίστει τόση ενέργεια και τόσος κόπος, επι τέσσερα έτη, για κάτι τόσο παιδικό;

Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα από το νομικό σύστημα: Τουλάχιστον εκείνο εξυπηρετεί ή επιχειρεί να εξυπηρετήσει μερικά απτά θέματα. Στον αθλητισμό παρατηρούμε άτομα μόνα τους να παθιάζονται, θεσπίζοντας νόμους στους εαυτούς τους, και μόνους τους να χαίρονται, βλέποντας τους σε εφαρμογή. Πρόκειται προφανέστατα για ένα είδος ανταγωνιστικού αυνανισμού.

Είναι όμως αναγκαία κακή αυτού του είδους η αυτοικανοποίηση; ειναι οπωσδήποτε ζημιογόνος ο πρωταθλητισμός;

Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακός, στην περίπτωση που μιλάμε για την έκφραση μιας «αθώας ηδονής», για παιχνίδια του ίδιου του μυαλού, σπαζοκεφαλιές που αν μη τι άλλο είναι διασκεδααστικές. Το όλο πρόβλημα προκύπτει από την αξία, το βάρος που δίνει η κοινωνία σε αυτόν. Οι περισσότεροι θα έπαιρναν για τρελό ένα άτομο που θα παθιαζόταν, θα πλήρωνε αδρά και θα σπαταλούσε πάμπολες ώρες από τη ζωή του σε στρατηγικές που θα αφορούσαν την κρεμάλα ή το σκορ 4: φανταστείτε “έθνη” ολόκληρα να ξεκινούσαν τη σπατάλη εκατομυρίων για να στήσουν παιχνίδια του τύπου «βλέπω κάτι».

Βεβαίως μιλάμε για επιχειρήσεις, και τις επιχειρήσεις δεν τις απασχολεί το κατά πόσο είναι χρήσιμο ή άξιο –αποθέωσης– το προιόν τους. Ο αθλητισμός είναι ένας τρόπος επιβολής, από την πλευρά κρατών και εταιριών, επιβολής ενός τρόπου ζωής βυθισμένου στο άσκοπο και μακρυά από την ακτιβιστική, δημιουργική, αντισυμβατική συμπεριφορά. Τρομακτικά θα διαφοροποιούταν η έννοια του σε περίπτωση κατάρρευσης του καπιταλιστικού συστήματος, όσο και αυτού της δημο-κρατικής εξουσίας. Αλλά αυτά που φαίνονται ήδη αναλυμένα από άλλους και μάλλον καλύτερα, οπότε δε θα επεκταθώ. Θα ολοκληρώσω, όμως, με την απόπειρα να εξηγήσω γιατί ο αθλητισμός είναι τόσο ελκυστικός στο γούστο, στα ένστικτα, στην ψυχοσύνθεση του μέσου ατόμου.

Εκτός των εμφανών λόγων, όπως η έμφυτη τάση προς κάθε είδους ανταγωνισμό αλλά και η χειραγώγηση από τις εξουσίες, βρίσκω μπροστά μου ένα ακόμα βαθύτερο αίτιο: ο άνθρωπος έλκεται από τη ματαιότητα που επίπλαστα ανακύπτει μέσα από συμβάσεις και διακανονισμούς με τον εαυτό του και τους γύρω του, με σκοπό να ξεχάσει ή τουλάχιστον να γυρίσει την πλάτη στην αυθεντική και πηγαία, εκείνης της πορείας της ζωής του –και δη της μικροαστικής.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά καταλήγουμε να έχουμε επιστήμονες που αποτυγχάνουν να είναι επιστήμονες και καλλιτέχνες που πεθαίνουν σαν σκυλιά. Εκείνοι που δε δίστασαν να δουν με τα μάτια τους τον κόσμο, μα και να προσφέρουν ένα συμπαγή λίθο στο κτίσιμο του οικοδομήματος του πολιτισμού εξαναγκάζονται να υποφέρουν, τη στιγμή που χρυσές δάφνες χαρούμενης επιβίωσης λούζουν με το φως τους τους υπερασπιστές της κοινωνικής ματαιοδοξίας και ματαιότητας. Παιδιά καταναλώνουν ενέργεια παρακολουθώντας επι ώρες μάχες πολυεθνικών εταιριών και χορηγών. Άλλα θέλουν να γίνουν ο νέος Messi, έχοντας ως πρότυπο συμπεριφοράς έναν άνθρωπο που το μόνο που κάνει έιναι να κλοτσάει ένα σκληρό μπαλόνι σε φρεσκοκομμένη χλόη. Θα μπορούσαν να διαβάσουν κανένα βιβλίο ή έστω να ανακαλύψουν τον κόσμο.

Κατά τα άλλα, καλό είναι να αθλείται κανείς.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Παράλληλο Σύμπαν


Δε θα ‘πρεπε
να εκθετουν
να κατι τοσο
ομορφο,
παρα να το φυλασσουν
απ’ το ξερασμα
του κοσμου,

αν και ο κοσμος μου
δεν ειναι ο δικος του,
παντου υπαρχουν καυσαερια.

**

Ειδα στ’ αγνα του ματια
ενα παραπονο,
που μονο δικο μου
θα μπορουσε να ειναι.

Χρειαστηκε να γυρισω
την πλατη μου
ωστε να πω γι’ Αυτον.

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Φετινά Ελληνικά ραπ albums που αξίζουν (από άτομα που δεν είναι φίλοι μου) pt.1



Δεν ειναι οτι εχω πολλους φιλους: απλα τυχαινει να ειναι σχεδον οι μονοι που κανουν ραπ αξιο αναφορας, εν ετει 2012, σ’ αυτη τη δυσπροσιτη για τη μουσικη και εμετικη για τη διαβιωση χωρα.

Μερικες φορες εχω τη διαθεση να ακουσω σοβαρα νεο Ελληνικο ραπ. Αυτο συμβαινει οχι μονο λογω συνδεσης-προιστοριας –με τους TXC ξεκινησα να ακουω συστηματικα– αλλα κι επειδη ειναι γλυκια η αισθηση του να ξερεις οτι θα καταλαβεις αμεσως ΟΛΟΥΣ τους στιχους ενός κομματιου, χωρις να το εχεις ξανακουσει, χωρις να εχεις τρελη εξοικειωση με τη φωνη του ταδε καλλιτεχνη και φυσικα διχως να εχεις τους στιχους μπροστα σου την ωρα που παιζουν τα τρακς. Προκειται για μια καθολου αμελητεα αισθηση ελευθεριας. Ψαχνω λοιπον ν’ ακουσω. Εννοειται οτι τα πραγματα ειναι απογοητευτικα και το σκατο ρεει αφθονο. Μου φαινεται κλισε να σχολιασω κι εγω τη FaC. Πολλοι πρεπει να καταστραφουν. Παμε παρακατω.

Καμια φορα ειμαι τυχερος. Συνηθως μια φορα το χρονο κι αντε δυο θα βρω ενα cd ν’ ακουσω του οποιου δε θα ξερω τα μισα κομματια απο πριν/δε θα τα νιωθω σαν δικα μου λογω στενων τυψαδικων δεσμων με εκεινους που τα εφτιαξαν. Μεχρι τωρα παιζουν δυο δισκακια που γαμανε και ανηκουν στην κατηγορια που δε θα μας απασχολησει: Το Ρίμα στο Κύμα του Ανεμιστήρα και η Κινησία του Onesecbeforetheend (προσεχως και το 8 φετιχ, μολις βρουμε εταιρια διανομης, γυριστει ολο το σιντι σε ταινια και μας αφησουν οι managers να ξεκουραστουμε λιγο). Στην πλευρα εκεινης για την οποια γραφω αυτή την αναρτηση βρισκονται αλλα δυο albums, κι ελπιζω να γινουν περισσοτερα ως το περας του ετους. Μπορει να μην ειναι εξισου ποιοτικα, αυθεντικα ουτε να βρισκω κατι να συνδεθω σοβαρα σε σχεση με αυτα των φιλων μου ωστοσο απολαμβανω να τα ακουω.

Στο πρωτο μερος θα με απασχολησει το νέο EP του Θύτη με τον ειλικρινεστατο τιτλο «Κομμάτια». Ω ναι.



Τί ηξερα και τί ξερω για το Θύτη:
Τον τυπο αυτον τον θυμαμαι κυριως από την εξης θρυλικη του ατακα: «Καλημέρα πούστη, Μπουμ Μπουμ στη μούρη σου» (καποτε την ειχε σχολιασει και ο αειμνηστος Tony_TRP σε ενα κομματι του οποιου το ρεφρεν αρεσε υπερβολικα στον Javaspa). Προσφατα συνειδητοποιησα οτι υπηρχε αποθηκευμενος στη μνημη μου και εξαιτιας μερικων πολύ αντρουά γρόθων που δημοσιοποιησε καποτε σε ενα freestyle battle που συμμετειχε. Όπως και να ‘χει τον ειχα κατά νου ως μια τρασίλα, έναν αποτυχημενο μαμουχαλο ραπερ που δεν ειχε τιποτα αξιολογο να δωσει, περα από κανενα ισχυρο σκαμπιλακι σε μαζοχιστικους ποπους. Εκανα εν μερει λαθος, πραγμα που μολις πριν ενα μηνα περιπου διαπιστωσα, ακουγοντας τη νεα δουλεια του. Ο Θύτης ειναι, βεβαιως, ενας κουφιοκεφαλος νταης, αλλα το εχει.

Γιατί ο Θύτης και οχι καποιος άλλος:
Γιατι το εχει. Δε γραφω αυτο το review όπως θα εγραφαν οι Κωλότσεπες του Πλιάτσικα, αν εχω καταλαβει καλα το υφος τους: Παρομοιο cd ειχα να το γουσταρω ετσι από τη γευση του μενους και μιλαω σοβαρα, όχι για πουθεναδες του τυπου RNS και Bong Da City (ουτε λογος για το Λόγο Απειλή) που ακους 5 λεπτα για πλακα κι υστερα αν συνεχισεις νιωθεις να ζαλιζεσαι. Δε ξερω πως τους  εκατσε και γινανε γνωστοι, ξερω όμως οτι προκειται για ενα από κάθε οπτικη τιποτα. Όλα τα κομματια ειναι το ιδιο,  οι στιχοι ειναι τοσο αγευστοι που ουτε για την καλτιλα δε γινονται ανεκτοι, ραπαρουν σαν παιδακια που θελουν μεγαλωνοντας να γινουν ο Neo από το Matrix (κι εγω καποτε ηθελα αλλα δε ραπαρα τοτε) ή σα να νομιζουν οτι ειναι, εχουν ΣΚΑΤΑ παραγωγες… επιτελους ας ασχοληθει καποιος σοβαρα με τις παραγωγες στην Ελλάδα, εκτος του Ανδρείκελου (αν θελετε κατι δοκιμασμενο υφολογικα μαθετε από τι διαολο αποτελειται ακριβως αυτό που θελετε, εφαρμοστε πιστα και προσπαθειστε να αποκτησετε έναν καποιου ειδους χαρακτηρα. Ειδαλλως γαμηστε το Δία πειραματιζόμενοι, μα θυμηθειτε να νιωσετε το δημιουργημα σας). Επιτελους ενας μπουφος με skills δηλαδη.

Τί ηξερα και τί ξερω για τον Empne:
Όχι πολλα. Επεσε στα χερια μου καποτε ενα cd με τιτλο Sounds from the Basement pt. 1 ή καπως ετσι, με beats του και κυριως ξενοφωνους ραπερς στα τραγουδια. Αυτό πριν χρονια. Προσφατα ανακαλυψα ενα blog με απειρα albums του, κατεβασα ενα στην τυχη και μου φανηκε μεγαλη μαλακια. Τωρα ξερω οτι μπορει να κανει μερικες καλες παραγωγες.



Τα θετικα του «Κομμάτια»:
1.    Ευστοχο στοχοποιημενο battle. Και λεω στοχοποιημένογιατι μου φαινεται κατι πολύ προτιμωτερο από το να εκραζε απλα τον Αγνωστο Ψ επειδη του ειχε κλεψει πριν χρονια το ντιλντο στην παιδικη χαρα. Showbiz, μπατσοι, καγκουρες, ραπερς συν τη Κατερίνα Στικούδη, μη αυθεντικοι πρεζεμπορες και νονοι της νυχτας… αν μη τι άλλο ενδιαφεροντα θεματα.
2.   Ευρηματικη και ανενδοιαστη αυθαδεια-καφριλα: Μερικες horrorcore φασης ατακες και πολλες pop colture αναφορες σε/μεταφορες με σκοτεινα δημιουργηματα: Resident Evil, Hellraiser, Μαμ-Ρα (Thundercats), Shinobi, Batman και δε συμμαζευεται. Ειναι και καποιες που δεν τις ξερω/καταλαβα. Γενικως μεταδιδεται πολύ ανετα ενα ευφανταστο μαυρο χουλιγκανιστικο κλιμα. Από την άλλη τα κραξιδια σε γνωστες προσωπικοτητες διαφορων κατηγοριων, κατι εξισου απολαυστικο και πανω απ’ όλα προκλητικο.
3.   Ανεση στο λογο, αβιαστη γραφη. Τουλαχιστον για το ειδος. Μου αρεσε που δεν τον ενοιαξε και πολύ το πώς θα πει τί θα πει, βγαζει μια φυσικοτητα ο λογος του, κατι που φαινεται κι από το flow (Εχει μεχρι και σημεια χωρις ριμες. Κι επισης ωραιες ριμες). Δεν του βγηκε παντα αυτό αλλα περισσοτερο του βρηκε.
4.    Ερμηνεια: σχεδον παντα ανταξια των ατακων και μερικες φορες καλυτερη. Γαματη χροια, το ψευδισμα κανει ακομα πιο καφρικη τη φωνη του, αληθοφανεστατο παθος-αγριαδα, μοιαζει να νιωθει αυτά που λεει και το κανει με ορεξη. Νομιζω πως βελτιωθηκε ιδιαιτερα σε σχεση με το παρελθον.
5.    Τα σπαει ο τροπος που βριζει τον εαυτο του: Ξερω οτι δεν ειναι καμια πρωτοτυπη τεχνικη αλλα μου αρεσε η αξιοποιηση της. «Επικίνδυνος μπάσταρδος», «Ακραίος Γαμιόλης». xaxax. Ξεσηκωτικο.
6.    Διαλεχτες παραγωγες: Οκ, χιλιοφορεμενο στυλ αλλα το πηγε καλα ο empne. Και εξαιρετικες λουπιτσες εκοψες, βρωμερες και στυλατες, και drums που βαρανε εφτιαξε, με κλασσικα αλλα εθιστικα patterns. Τα drum samples ειναι πολύ επεξεργασμενα αρα περισσοτερο ψηφιακα παρα αναλογικα αρα καπως μακρυα από το στυλ της 90λας που ηθελαν, αλλα εμενα μου δινει την εντυπωση αντισυμβατικοτητας αυτό, παροτι ξερω οτι δε παιζει να το σκεφτηκαν ετσι. Τα σκρατσιδια ολοκληρωνουν καταλληλα.

Τα αρνητικά:
1.    Καποιες επαναληψεις λεξεων που κουραζουν αν ακουσει κανεις το EP πολλες φορες.
2.   Τα κομματια ειναι λιγα, επρεπε να ναι LP. Ακομη, το τελευταιο δε μου αρεσει και τοσο, που μας το παιζει καλουλης. Αν και αξιζει ακροαση.
3.    Το παιζει Ελληναράς του στυλ «θανατος στη Μέρκελ». Ξενερωτικο αυτο.



«Ξεχνα το Θύτη που ‘ξερες, τερμα οι καλοσυνες, battle με μαχαιρια πούστη, γαμα τις ρίμες»

Συμπερασματικά: Γαμησε. Το εχω ακουσει πολλες φορες και θα το ακουσω κι άλλες. Παροτι ελαφρως ηλιθιο (δε ξεφευγει από τη μαντραχαλίλα ουτε από το σεξισμο και την ομοφοβια των συντροφων του) ειναι γεματο ενεργεια. Και τη χρειαζομαι. Θα μ’ εψηνε άλλο ενα τετοιο δισκακι.

ΥΓ. Την επομενη φορα θα γραψω μυθιστορημα για το Χαρμάνη.

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Το καλοκαιρινό κέικ του Βδελύγματος.

Οσοι νομιζατε πως οταν, στο ξεκινημα στο αυτου blog, ειπα "Θα ποσταρω ενημερωσεις, κομματια μου και κομματια αλλων, γνωμες για βιβλια, ταινιες-σειρες, μουσικη, ποιηση, συνταγες" ελεγα μαλακιες για να μαζεψω περισσοτερα views και να κλεψω fans απ' τον Ευτύχη Μπλέτσα εισαστε πολυ γελασμενοι και θα πρεπει να αναθεωρησετε. Δε βρισκω λογο να μη γινει αυτο φτιαχνοντας ενα απλο και δροσερο γλυκακι για σας και τους φιλους ή το αγορι σας.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΚΕΙΚ ΤΟΥ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΟΣ
(ή αλλιώς κέικ κακάο με κουβερτούρα και παγωτό)

Υλικά:

5 Αυγά
250gr Βούτυρο ή μαργαρίνη
2.5 φλιτζάνια ζάχαρη
1.5 φλιτζάνι γάλα
1 Φαρίνα (αλεύρι που φουσκώνει μόνο του)
2 Βανίλιες
Κακάο
Κουβερτούρα
Παγωτό

Στην πράξη:
Λιώνουμε το βούτυρο και το χτυπάμε μαζι με τη ζάχαρη. Προσθέτουμε το γάλα, τις βανίλιες, το κακάο (οσο θέλει κανεις αλλα μην το γαμήσει) και τα κάνουμε να νιώσουν όπως το Βδέλυγμα οταν εχει ναυτια. Επειτα ριχνουμε ολη τη φαρίνα και τα αυγά, σταδιακά, μιξαροντας τα. Τελος σπαμε ή τριβουμε την κουβερτουρα, την πεταμε μεσα και ανακατευουμε. Για να μην παει ολοκληρη στον πατο βαζουμε λαδοκολα στο ταψι που θα ριξουμε το μιγμα. Αν δε μας πειραζει αυτο, απλα λαδωνουμε ή βουτυρωνουμε το ταψι. Ψηνουμε σε προθερμασμενο φουρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για κανενα 50λεπτο, και τρυπαμε το κεικ με το μαχαιρακι μας για να δουμε αν εχει ψηθει. Το αφηνουμε να κρυωσει λιγο και σερβιρουμε με παγωτο της επιλογης μας. Καλη τυχη.

ΥΓ. http://i.picasion.com/pic56/7e15cebc1157b48497c0e8aced2d8491.gif

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Το ποίημα του μήνα, pt. 2

Αλλο ενα ποιημα καποιου αγαπημενου μου ποιητη. Τον Ιούνιο του 2011 γραφτηκε.  Βρισκεται σε μια μεγαλη συλλογη που δεν τη δημοσιευω πληρως γιατι μπορει να σας την πουλησω καποια στιγμη.


Η κοινωνία μου ανοίγει την όρεξη

Πισω απ’ τις αποψεις που καταληφθηκαν
πριν καν την υποψια μιας (σοβαρης) περισυλλογης
κρυβεται μια ολοκληρη κοινωνικη πλεκτανη.

Ο κυριος Ράσσελ εσκασε και πεθανε
μα η ελευθερη σκεψη ειναι πιο μακρυα
κι απο ανοιχτο φαρμακειο
την ωρα που το χρειαζεσαι.

Τα στερεοτυπα μας θελουν
ημιγκετοποιημενους αποκληρους
ή τουλαχιστον εργατες σε τσιρκο.

Δε μιλαω μονο για τους ομοφυλοφιλους.

Καλως τη νεα εποχη παρεμπιπτοντως.

Να θυμηθω να χεσω στους ταφους των προγονων μου
(θα περιμενω και την ταφη των απογονων
πινωντας μπολικο φραπε).

Τί κανω γι’ αυτα;

Ηθελα κι εγω μια «χειροβομβίδα στο λαιμό»* μου
αγαπητοι, τελικως θα σκασω
γεμιζοντας τον τοπο με αερια.

...Ή μηπως οχι;

Το σημαντικο ειναι
να γνωριζεις που βρισκεσαι.

Μετα ολα τ’ αλλα ειναι ευκολα. Παιρνεις
ενα στιλο, ενα μικροφωνο, μια καμερα,
ενα πινελο, εστω εναν υπολογιστη,
και καθεσαι και το λες.
Οχι μονο αυτο, κατσε: μας τα πρηζεις
και με το που θα ‘θελες να εισαι
και με το γιατι δεν εισαι εκει.

Να τα χαιρεσαι μαλάκα καλλιτεχνη!

Ενταξει, ειπαμε,
«κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες»**,
Θα ηταν σα να προσπαθουσες να μαθεις
σ’ ενα ακεφαλο κοτοπουλο να σηκωσει κεφαλι.

Στο τελος θα σιχαθεις τη διδασκαλια σου
και θα κατσεις να το βλεπεις να τρεχει ασκοπως
(και να σπαρταραει) μεχρι να πεσει
και να μην ξανασηκωθει.

Μετα δεν εχει και κανενα νοημα
να φας ετοιμο πτωμα.
Λενε πως το ψωμι ειναι πιο νοστιμο
οταν το φτιαχνεις μονος σου.

Η κοινωνια μου ανοιγει την ορεξη.

Η τηλεοραση ειν’ ενας λογος
για να ακρωτηριασω τα χερια μου
ή να φαω τα ματια μου
σαν κοπελουδα απο Ιαπωνική σπλαττερια.

Με καμποσο Zantac επανερχομαι.

Αν το χολιγουντ ειχε ξεμεινει απο ιδεες
η Κοκκινοσκουφίτσα θα ηταν μια κακοποιημενη
τρανσεξουαλ.

Ισως στο sequel την κατακτουσε
ο εξωτικος και γοητευτικος Ρασκόλνικωφ.

Μετα θα κοπιαραν την ιδεα οι Ελληνες «παραγωγοι»
και με πλουσια επιδοτηση απο το κρατος
η τρανσ-κοκκινοσκουφιτσα θα γαμουσε
τους ελληνες μεταναστες... της Ελλάδας.

Πολιτικη ορθοτητα. Βεβαίως!
Και πολιτικη στυση, πανω απ’ ολα.

Αναφορες: * **

Κομμάτια για την κηδεία μου, pt.4

Εκει που φοβομουν οτι ειχε ξεφτισει ο Downlink, εβγαλε ενα κομματακι που γαμησε. Τα υπολοιπα προσφατα (κυριως εκεινα του ομωνυμου EP) παραμενουν ψιλομετρια βεβαια, αλλα τί να κανουμε, το καλο dubstep ειναι κατι πραγματικα πολυ δυσκολο. Αρα μπορει να τα 'σπασε εδω επειδη δεν ειναι αμιγως dubstep, ποιος ξερει. Δηλαδη το τραγουδακι αποτελειται απο 3 μερη: Το πρωτο μερος ειναι Drumstep, το δευτερο Dubstep και το τριτο Drum n Bass. Με καυλωσε πολυ ο συνδυασμος και ευχομαι να εβρισκα κι αλλα παρομοια.


ΥΓ. Επισης αλλαξα τιτλο στη στηλη. Ειναι πολυ καλυτερος αυτος.

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Από κάτω ή από μέσα βαθιά

2 ποιηματα που  εγραψα χθες σε κατασταση υποσυνειδητης μεθης. Ξερεις, στη φαση που νιωθεις καπως αρρωστος, προσπαθεις επι ωρες να κοιμηθεις και εχεις φαει ενα ψυχικο σκαλωμα, ζαλιζεσαι, δε μπορεις να ξαπλωσεις κανονικα στο κρεβατι αφου το στηθος σου μοιαζει να εχει ραγισει και για καποιο λογο ξεπηδουν απο εκει μεσα καθε ειδους σκουπιδοσκεψεις βασανιστικες, που δεν ειναι σε καμια ταξη, δεν εχουν καποιο ιδιαιτερο σκοπο υπαρξης, εχουν τρομακτικα καλη ιστορικη συνεπεια πανω σε θεματα τρελων λεπτομεριων βιωματων. Σκεψεις ψυχαναγκαστικες που σου ερχονται απο εκει που δεν το θελεις και δεν αφηνουν το κεφαλι σου να ναρκωθει, κατι απο κατω ή απο μεσα βαθια σου επιτιθεται: υπο κανονικες συνθηκες θα φαινοντουσαν ακινδυνες, αλλα εισαι πολυ ευθραυστος οταν δεν εχεις καταφερει να αναισθητοποιηθεις.


PT1

Εχω ενα μικρο κουτι
που μου χαρισε η οικογενεια μου
κλεινομαι μεσα οταν
θελω να κρυφτω
απο την ταχυπαλμια

Εχω ενα μικρο κουτι,
ειμαστε εγω κι αυτό
κι οταν δε κοιμαμαι
το σκεφτομαι με ασυνδετες
σκεψεις που δε βγαζουν
ξεκαθαρο νοημα

Εχω ενα μικρο κουτι
που με κανει να νυσταζω
να πειναω, να μην κοιμαμαι
και γενικα να αισθανομαι
την ταση να προφυλαχθω
απο τον εμετο

Με ξεκουραζει οταν
δε με κανει να υποφερω
και μου δινει κουραγιο

ξαπλωνω γυρω γυρω απ’ τη φωτια
και ακουω τα πουλια
να μου…

Ειναι παντα μαζι μου
κι είναι το ολοδικο μου
μικρο κουτι.
Μα το θυμαμαι
μονο οταν δεν
εχω ορεξη για παιχνιδι

Μεγαλωσα λιγο
και πρεπει να σοβαρευτω
και να σταματησω τις
επιπολαιες κινησεις
που με κανουν να
κλεινομαι μεσα του
ή να μην περιφρονω
τη μορφη του.

Μα ειναι ο,τι εχω,
ο,τι μισω,
ειναι το δικο μου
μικρο κουτι.

PT2

Ο Ο,τι πεις εσυ αρχοντα μου
μην ανοιγεις το φως
γιατι δε θελω να βλεπω
τι γραφεις
βασικα δε θελω
να βλεπω τα χρωματα.

Μονο το χερι που
κουνιεται σαν
χτυπημενο ψαρι.