Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017

The World Has No Eyedea (προβολή)

Ευχαριστούμε για την παρεύρεση σας στην μία και μοναδική προβολή (στην Αθήνα) του ντοκυμαντέρ για τη ζωή, το έργο και τον θάνατο του Eyedea. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία και ο υποτιτλισμός του ντοκυμαντέρ αλλά και η διοργάνωση του σε "κανονικό" σινεμά, για 'μας. Παρακάτω παραθέτω μέρος των κειμένων του φυλλαδίου που μοιράσαμε στην προβολή. Είναι λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη και ένα κομμάτι του μεταφρασμένο στα ελληνικά, από εμένα.

Το ντοκιμαντέρ “The World Has No Eyedea” είναι ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Micheal “Eyedea" Larsen. Ο Micheal “Eyedea” Larsen ήταν ένα θαύμα του 21ου αιώνα, ένας ράπερ πρωταθλητής του freestyle και πολλών rap battles, ένας κιθαρίστας, ένας χορευτής breakdance, ένας πανκ τραγουδιστής, ποιητής, φιλόσοφος, και υποστηρικτικός φίλος για πολλούς. Το φιλμ είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο και βραβευμένο ντοκιμαντέρ που αφηγείται την πραγματική ιστορία πίσω από αυτό το μοναδικό αφανή, underground καλλιτέχνη ως μια θετική δύναμη για τους φίλους του, την οικογένεια και τους οπαδούς του.



“Είναι μια μεταφορά για πως είναι να ζεις στην Αμερική όταν η καταγωγή σου είναι διαφορετική. Η Αμερική με μεγάλωσε. Είμαι προϊόν αυτής της κοινωνίας, άλλα μερικές φορές αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν είχα μεγαλώσει σε μια άλλη χώρα. Είμαι μισός Λιβανέζος και κυρίως Ιρλανδός από την άλλη. Αυτά πρέπει να σου είναι αρκετά για να συμπληρώσεις τα κενά” – Ο Eyedea σε συνέντευξη του από fan. Το δημοσίευσε η μητέρα του στο facebook.

Read Wiped In Blue

Ποτέ δεν γνώριζα την μητέρα μου, όταν γεννήθηκα ήταν νεκρή.
Ποτέ δεν με ήθελε, τουλάχιστον ο πατέρας μου έτσι έλεγε.
Υποστήριζε πως ήταν μολυσμένη, αδαής, απολίτιστη.
Αυτές τις ιδέες έχωσε στο κεφάλι μου.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με περισσότερα δωμάτια απ’ όσα μπορούσα να μετρήσω.
Χωρίς συγγενείς, απλώς με ξένους που πήγαιναν μέσα-έξω.
Ο πατέρας μου μισούσε όλους τους γείτονές μας.
Αν έμπαιναν εμπόδιο στα κέρδη του ήταν τελειωμένοι
γιατί το να τα παίρνει όλα δικά του ήταν το μόνο που τον ένοιαζε.
Από την γέννηση του ήταν βάρος για την ανθρωπότητα.
Εύχομαι να ‘χε πεθάνει εκείνος αντί η μητέρα μου.
Ίσως τότε να αγαπούσα την οικογένειά μου.
Αλλά χαμογελάω στον πατέρα μου κρύβοντας το συναίσθημα του «σε μισώ».
Κάθε μέρα φοράει τα ίδια τρία χρώματα με το ίδιο κοστούμι.
Και η Μητέρα θα εμφανιζόταν σε ‘μενα κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου,
βυθιζόμουν στη σκέψη της όμορφης φωνής της
και στα νανουρίσματα που τραγουδούσε,
μέχρι να αποκοιμηθώ. Τότε θα ξυπνούσα και θα είχε χαθεί.
Όλη μου τη ζωή η ψυχή μου αντηχούσε τα τραγούδια της.
Υποθέτω πως το γρασίδι φαίνεται πάντα πιο πράσινο στην αντίθετη πλευρά.
Και η άυλη εμπειρία κατασκευάζει έναν Λεβιάθαν.
Από το Κοράνι μέχρι τους καλικάντζαρους,
από πότε η Αμερική έπεσε μεταξύ του Λιβάνου και της Ιρλανδίας;

Η Μητέρα ήταν νανούρισμα, ο πατέρας χωνευτήρι.
Είμαι άγγελος στα μάτια του πατέρα μου
απλώς και μόνο γιατί τον βοηθά να σαπίζει.
Η ελευθερία ουρλιάζει στον ουρανό 
πληγωμένη από ένα πολιτισμικό σοκ.
Η Μητέρα ήταν νανούρισμα, ο πατέρας χωνευτήρι.
Η φιλοσοφία του ήταν πως για να ανέβεις πρέπει να ρίξεις κάποιον κάτω.
Αυτό ήταν το μόνο που έμαθα γιατί ήταν το μόνο που υπήρχε εδώ γύρω.
Βρήκα τα ελαττώματα στις μεθόδους του παρατηρώντας τον εαυτό μου.
Ο πατέρας διάβολος: Θείος μονάχα για όλους τους άλλους.
Με έμαθε πως να μιλάω χωρίς να σε κοιτάζω στα μάτια.
Μου έδωσε ένα ωράριο 9 με 5. Με έκανε να αγνοώ τα νανουρίσματα.
Μια λακκούβα από στεγνά δάκρυα με σκιάσε άχρωμα
και με κατηγοριοποίησε σαν ένα μωρό που αποτύγχανε
να συνειδητοποιήσει πόσο μακριά από την Μητέρα του ήταν.
Η σχέση μας ήταν γεμάτη με δύναμη παρότι αόρατη.
Δύσκολο να σταματήσω να ακούω την ποίησή Της.
Διαπεραστικά συναισθήματα διαρρέουν.
Με τις νότες που πατάει επιπλέω αψηφώντας την βαρύτητα.
Η μόνη Μητέρα που ξέρω είναι στην φαντασία μου.
Και πάει κάπως έτσι…

 Η Μητέρα ήταν νανούρισμα, ο πατέρας χωνευτήρι.
Είμαι άγγελος στα μάτια του πατέρα μου
απλώς και μόνο γιατί τον βοηθά να σαπίζει.
Η ελευθερία ουρλιάζει στον ουρανό 
πληγωμένη από ένα πολιτισμικό σοκ.
Η Μητέρα ήταν νανούρισμα, ο πατέρας χωνευτήρι. 

Μια μέρα ο μπαμπάς θα πεθάνει, θα πνιγεί με το όπλο που αγόρασε.

Κι όταν αυτή η μέρα έρθει θα επιστρέψω στην Μητέρα μου
και θα περπατήσουμε χέρι-χέρι στον παράδεισο.
Και όταν τα σύννεφα χωριστούν θα της πω ότι την αγαπάω.
Και θα δεχτεί με ανοιχτή καρδιά, χωρίς αμφιβολία.
Εκτός αν ο μπαμπάς είχε δίκιο και ήταν πραγματικά ένα τέρας.
Ίσως η σιλουέτα της να αντικατοπτρίζει την κόλαση της παιδικής ηλικίας του.
Ίσως είναι τόσο τρελή που κανείς δε νοιάστηκε να βοηθήσει.
Αλλά αν τίποτε άλλο, σ’ αυτή τη γη, δε μπορούσε να διορθώσει το πνεύμα της,
στοιχηματίζω ότι το χαμόγελό μου θα μπορούσε.
Οι εντάσεις των τραγουδιών της μειώθηκαν όσο μεγάλωνα,
ο πατέρας έγινε η μόνη επιρροή στη συμπεριφορά μου.
Τώρα είμαι ρομποτικά ιμπεριαλιστής, και δεν με νοιάζουν οι άλλοι.
Χαρακτηριστικά που κληρονόμησα από το παντοδύναμο εγώ των γονιών μου.
Το σύμβολο του είναι ο αετός, αλλά το παιδί του δεν είναι ελεύθερο.
Δεν θα βρεις κανένα σημάδι στο λαιμό μου που να δείχνει ότι είμαι περήφανος που είμαι εγώ.
Δεν είμαι μεγάλος, η έννοια της ενήλικης ζωής είναι νεκρή.
Εκείνος άφησε σημάδια στην πλάτη μου όταν διάβασε το τετράδιό μου.
Υποθέτω πως το γρασίδι φαίνεται πάντα πιο πράσινο στην αντίθετη πλευρά.
Από το Κοράνι μέχρι τους καλικάντζαρους,
από πότε η Αμερική έπεσε μεταξύ του Λιβάνου και της Ιρλανδίας;

Η Μητέρα ήταν νανούρισμα, ο πατέρας χωνευτήρι.
Είμαι άγγελος στα μάτια του πατέρα μου
απλώς και μόνο γιατί τον βοηθά να σαπίζει.
Η ελευθερία ουρλιάζει στον ουρανό 
πληγωμένη από ένα πολιτισμικό σοκ.
Η Μητέρα ήταν νανούρισμα, ο πατέρας χωνευτήρι.

Μπαμπά μη νομίζεις ότι έχω ξεχάσει.

Κυριακή 17 Απριλίου 2016

Βδέλυγμα - Κρέμα (δελτίο τύπου και poster)

Γεια σας και πάλι. Είμαι το Βδέλυγμα, ένας κοντροβέρσιαλ ράπερ και μπιτμέικερ, για όποιον δεν το έχει προσέξει. Γράφω αυτό το κάτι σαν δελτίο τύπου για να σας ενημερώσω για την επόμενη κυκλοφορία μου. Κρέμα, έτσι το λένε. EP. 6 κομμάτια και κάτι. Συμμετέχουν πολλοί φίλοι και τα σχετικά, δεν θέλω να γράψω τίποτα συγκεκριμένο για το περιεχόμενο γιατί ποιος διαβάζει τα πομπώδη δελτία για το πόσο τέλειες λένε ότι είναι οι επερχόμενες δουλειές των ράπερς, anyways. Τέσπα ας μείνουμε στο ότι προσπαθώ να αντιμετωπίσω τα chemical imbalances του εγκεφάλου μου. Με κάποια δομή και ειρμό όμως, όχι ακατάσχετα παραληρήματα. Παρ' όλαυτά συνιστώ προσοχή γιατί οποιοδήποτε απρόβλεπτο glitch μπορεί να συμβεί, να καταβάλει τον χώρο και τον χρόνο και να προκαλέσει σύγχυση. Ποιος θα είχε την όρεξη να σερβιριστεί με -έστω και λίγο ακόμα- άγχος, στις εποχές που ζούμε;



Τα βασικά, λοιπόν. Όλα τα beats είναι δικά μου, εκτός του 05 που το επιμελήθηκε ο Renegade Instruments. Ο ίδιος έκανε Scratch στα 03 και 04. Και Master. Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτόν μάλλον. Βασικά θα τα κατάφερνα αλλά τον ευχαριστώ γιατί βοήθησε πάρα πολύ και είμαι λίγο πιο ασταθής απ’ ότι συνήθως τελευταία, οπότε βρέθηκε μπροστά μου την κατάλληλη στιγμή. Μίξη από Dtaeys, τελειώνουμε τη Δευτέρα ελπίζω. Επίσης, εντάξει, δεν θα μπορούσε να μην συμμετέχει και ο Sonder σε 2 κομμάτια. Το artwork είναι δουλειά του Θοδωρή Φράγκου. Το σιντί θα τυπωθεί και θα κοστίζει 5 ευρώ. Λογικά στην παρουσίαση δίσκου (6 Μαΐου, Αθήνα, Six Dogs) θα το πιάσετε πρώτη φορά στα χέρια σας. Για παραγγελίες κλπ θα ανακοινώσω όταν βγει εν τέλει ο δίσκος. Δεν λέω πότε για να μην πέσω έξω, αλλά πριν τελειώσει ο μήνας.

Όταν με το καλό είναι έτοιμα όλα θα ανέβει με lyric videos και μάλλον ένα βίντεο κλιπ, όλο δικό σας στο κτήμα της google αυτοκρατορίας που λέγεται youtube. Περισσότερες πληροφορίες για τα βίντεο σύντομα. Προς το παρόν κλείνω με την τρακλιστ:

01 κρέμα
02 μπάτλ άνθεμ
03 τούβλα
04 προπόνηση feat. Sonder
05 γάμα μου την καρδιά feat. Sonder
06 γκέι 04


Event για την παρουσίαση δίσκου:
Βδέλυγμα “Κρέμα” EP Live :: Renegade Instruments :: EMES :: Αόρατος Εχθρός :: Sonder


Παραγγελίες: tony2292@gmail.com

Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016

Βδέλυγμα feat. Sonder - Προπόνηση (νέο κομμάτι, και μερικές σκέψεις μέρες που είναι)

Γεια σας. Βγάλαμε την πρωτοχρονιά με τον φίλο μου τον Sonder ένα κομμάτι. Λέγεται Προπόνηση. Η προπόνηση είναι ένα πράγμα που κάνεις πχ πριν παίξεις Μπάλα. Πρόκειται για ένα δείγμα εν όψει της κυκλοφορίας κάποιου EP με 5-6 κομμάτια που έγραψα το περασμένο καλοκαίρι. Θα το πω Κρέμα και θα βγει... οκ δεν θα σας κοροιδέψω δεν ξέρω πότε θα βγει αλλά σίγουρα όχι μετά τον Απρίλιο του 16. Από beat θα 'χει μόνο δικά μου εκτός ένα που θα 'ναι του Renegade Instruments και από feat άλλο ένα του Sonder. Πίσω στην προπόνηση:

Το κομμάτι μιλάει για το πόσο κουλ είμαστε, περιγράφει μια ερωτική απογοήτευση, το πόσο απαίσια νιώθω πράγμα που αντιφάσκει με το ότι θα έσπαγα στο ξύλο και τον ίδιο το θεό άμα τον έβρισκα, και μετά ο Sonder λέει πως από μικρός είχε αυτό το πασιφανές πρόβλημα που έχει, για κάτι κόμπλεξ και για την νέα εποχή που του φαίνεται καταστροφική. Εμένα κομπλέ μου φαίνεται. Ακολουθεί ένα "κρυφό" κουπλέ το οποίο μιλάει για "κακές" συνήθειες που πραγματώνονται υπό την άγρια διεξαγωγή του πάρτυ που είναι τελικά αυτή η ζωή! Οκ μπορεί να μην λέει ότι κάνουμε την επανάσταση, γιατί δεν την κάνουμε (ακριβώς), και δεν είμαστε υποκριτές να λέμε ότι την κάνουμε για να καλύψουμε τις ενοχές μας για το ότι δεν πετυχαίνουμε τίποτα, είμαστε χέστες, κλανιάρηδες και κλαίμε κρυφά τα βράδια. Μπορεί καμιά φορά να κλαίμε τα βράδια αλλά δεν είναι κρυφά. Άμα τύχει να πεθάνει από ανακοπή κανένας ναζί επειδή άκουσε ρίμες μας θα το γράψουμε, αν όχι καλώς. Βιωματικό ραπ κι ό,τι προκύψει.

Έφτιαξα κι ένα βίντεο για το προπόνηση χρησιμοποιώντας το λάιβ περφόρμανς του μπάλα, που είχε τραβήξει πριν καιρό ο Act, στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι κοζάνης. Ο Maximos Halbert προσπάθησε ανεπιτυχώς να καλύψει το πρόσωπο ένος φίλου με διάφορα glitch εφέ. Και για το σβήσιμο έκανα ένα lyric meme video με twerk. Γενικά πολλά άτομα εργάστηκαν στο να βγει αυτό το κομμάτι και τους ευχαριστώ. Αναλυτικά τα credits είναι τα εξής:

Στίχοι, Ερμηνεία: Βδέλυγμα, Sonder
Μουσική παραγωγή, Προγραμματισμός: Βδέλυγμα
Σαξόφωνο: Βαγγέλης Δημόπουλος (Vector Space)
Scratch: Renegade Instruments
Μίξη/Master: Dtaeys
Κάμερα: Act
Video Edit: Βδέλυγμα
Face_Glitch: Maximos Halbert
Poster: Φρανκ


Ελπίζω να σας αρέσει. Σκατά στο βαρετό ραπ που είναι μόνο για μηχανάκια και ζαμπόν, τόσο όσο και στο άλλο το από generator γλοιωδών ψεύτικων στίχων για τον ξεσηκωμό των μαζών. Δηλαδή γράψτε πόσο γαμάει να ξεσηκώνεστε με λιγότερο fail ρίμες. Και πρώτα απ' όλα ξεσηκωθείτε γιατί, όπως δεν ξεχνάω ποτέ να σας θυμίζω με τα τραγουδάκια μου, όλα είναι σκατά. Δηλαδή όχι όλα αλλά πολλά. Και τέλοσπαντων να προσπαθείτε να βγάζετε συμπεράσματα στη ζωή σας με λογικούς συλλογισμούς και όχι λερώνοντας το ταλαιπωρημένο πράγμα που λέγεται διαλεκτικός υλισμός με το να αντικαθιστάτε τη θέση που είχε η θρησκεία μέσα σας με κινηματικές προκαταλήψεις. Y O L O.

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

Ήταν ένα αγόρι που το ‘λεγαν Βαγγελάκη

Τώρα δεν είναι αφού το οδήγησαν στο θάνατο κάτι κρητικοί κάγκουρες, απ’ ότι φαίνεται γιατι του άρεσαν οι άντρες. Οι γονείς του το έκρυβαν, στη σχολή τον τραμπούκιζαν και όλοι έστρεφαν το βλέμμα τους για να μη μπλέξουν. Που ξέρεις μπορεί και να το άξιζε, δεν είναι λίγο πράγμα να αφοσιώνεσαι ερωτικά σε άλλο φύλο από το συνηθισμένο, άλλωστε η εποχή που η ΕΕ έβριζε το Β’ Παγκόσμιο στα Ελληνικά σχολεία είναι πια μακριά (τουλάχιστον πιο ειλικρινής αντιμετώπιση), κι έτσι κι αλλιώς δεν αναφερόταν ποτέ στην αρπαγή των ομοφυλόφιλων από τους ναζί. Μέχρι τους εβραίους έφτανε αυτή η δίκαιη γενναιοδωρία της ιστορίας των νικητών.

Πριν μαθευτεί ο θάνατος του νεκρού τον ψάχναμε και είχαν ευαισθητοποιηθεί όλοι, ήτανε ας πούμε το δημοσιογραφικό χιτάκι του μήνα ή όσο τελοσπάντων κράτησε. Τα ρεπορτάζ έπρεπε να καλυφθούν με όποια προσωπική λεπτομέρεια μπορούσε να βρεθεί για να ρέει ασταμάτητα η πληροφορία και να ολοκληρωθεί στη μορφή του το σίριαλ. Η συνήθης ύποπτη Αγγελική Νικολούλη πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Τον κάνανε τζουκμποξ, mpc και χαλάκι του σπιτιού τους. “Ξέχασε” όμως να αναφέρει γιατί γινόντουσαν αυτά. Υπήρξε λέει “μαλθακός” και όχι πολύ δυναμικός χαρακτήρας. Εντάξει, ήταν λίγο φλωράκος όχι και καμιά αδερφή.

Προσπαθώ να κάνω πλάκα με το γεγονός για να ξεχάσω πόσο σοβαρό είναι, γιατί ξέρω πως και να θυμάμαι δεν έχει τόση σημασία. Μεγάλωσα όμως στον ίδιο τόπο με αυτόν τον τύπο, έχω περάσει παρόμοιες σχετικά φάσεις, ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να με φτάσουν οι συγκυρίες στο να μπορώ να τις αντιμετωπίζω, να τις φτύνω κατάμουτρα, κι ένιωθα πως έπρεπε να γράψω κι εγώ ένα κείμενο ανάμεσα στα τόσα που θα γραφτούν με την ελπίδα πως θα προσφέρω κάτι ελάχιστο στην ανάγνωση του γεγονότος. Δε με νοιάζει να το πω τραγικό, θλιβερό κι όλα αυτά, το αφήνω στις μοιρολογίστρες που πασχίζουν τόσο χυδαία να εξιλεωθούν από τις μαλακίες στις οποίες συνέβαλαν στην ελληνική φασιστική πραγματικότητα. Καρφώνονται. Ψάχνουνε φωτογραφίες με οποιονδήποτε έφαγε ποπ κορν με τον νεκρό για να τον δείρουν, μετά θα επιστρέψουν στην ανδροπρεπή τους ζωή πεντακάθαροι. Ευαισθητοποιούνται οι κατίνες και οι κατίνοι για το μπούλινγκ. Τι είναι αυτό το πράγμα λοιπόν; Μάλλον ένας πιο φιλελέδικος τρόπος να πεις “φασισμός” ή έστω “φασιστικά βασανιστήρια μεταξύ παιδιών ή εφήβων”. Τα παιδιά κουβαλάνε τα κουσούρια των ευαισθητοποιημένων μανάδων και πατεράδων τους. Η έννοια διαφορετικότητα είναι πιο ευγενής από εξειδικευμένους χαρακτηρισμούς, και πάνω απ’ όλα πιο ευρεία, χωράει και τo ποτάμι και την lifo. Η ιστοριούλα θα μπορούσε να ‘χει τίτλο “Οι έλληνες μικροαστοί πρώην ψηφοφόροι χρυσής αυγής νυν συριζαίοι βλέπουνε πως υπάρχει ακραία ομοφοβία στην κοινωνία μας, σοκάρονται και σχίζουν το βρακί τους, μετά αυτοκτονούν και έρχεται ο κομμουνισμός”, αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι για πάρα πολλούς λόγους. Η απόκρυψη είναι μόνο το πιο προφανές.

Τον Γιακουμάκη δεν τον σκότωσε ο καπιταλισμός. Ανάλογα τις περιόδους του συνεισφέρει αλλά δεν δημιούργησε την ομοφοβία. Τυγχάνει απλώς τα ήθη και τα έθιμα του κάθε μέρους να αποκτούνε μια συγγένεια και να συνεργάζονται με το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, όταν μπορεί μ’ αυτόν τον τρόπο να προκύψει κέρδος. Όταν πλέον δεν μπορεί, κόρνες και κομφετί παιδιά γιατί έρχεται η πρόοδος. Τα πολιτικά ζητούμενα επομένως είναι δύο. Το πρώτο νομίζω το έχω κάνει ήδη σαφές, να μην παρασυρθούμε από τα μεγαλεία των νέων τρόπων δημιουργίας καταναλωτικών τάργκετ γκρουπ (ελάτε όπως είστε σας πάω) και ξεχάσουμε ποιοι μας καταστρέφουν τις ζωές. Το δεύτερο είναι να μην επαναπαυθούμε στο ότι δεν γουστάρουμε γενικώς και αορίστως το καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί το να κατέβεις σε μια πορεία ενάντια σε κάποια αστικοδημοκρατική κυβέρνηση δεν σε κάνει απαραίτητα μη ομοφοβικό, αυτό είναι μια πλάνη που θα έλεγα κακοδουλεμένη υπεκφυγή. Ο καπιταλισμός γεννάει τα πάντα και τελειώσαμε, και οκ τι τα θες τα σύμφωνα συμβίωσης και οκ ρε σύντροφε αλλά πρέπει να κρατάς το χέρι του συντρόφου σου και να προκαλείς; Αυτά δεν ισχύουν γιατί η ομοφοβία είναι θέμα της παράδοσης του λαού, του καρκινώματος που λέγεται χριστιανισμός και όχι του οικονομικού συστήματος καθ’ εαυτού. Τώρα, αν η εκκλησία τα βρίσκει με τα λόμπι της ελεύθερης αγοράς και γι’ αυτό εφαρμόζονται ρατσιστικές πρακτικές, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, διαφορετική παράγραφος, παρότι ένα θέμα με το οποίο πρέπει να ήμαστε εξίσου εχθρικοί.

Στο θέμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης, το έχω ξαναγράψει, η έκθεση είναι το μόνο που θα μας σώσει. Να κυκλοφορούμε χωρίς να ντρεπόμαστε, να μιλάμε, να βαράμε όποιον νομίζει πως δεν αρκεί το να μιλάμε. Ο θάνατος ενός παιδιού που ήταν ομοφυλόφιλος σόκαρε μόνο εκείνους που δεν τους σοκάρει το καθημερινό βασανιστήριο των υπολοίπων ομοφυλόφιλων που πασχίζουν να επιβιώσουν σ’ αυτήν την κόλαση που οι δύστυχοι σοκαρισμένοι δημιούργησαν.


Κι ας μην ψάχνουμε άλλους αποδιοπομπαίους τράγους, ωραίο το αίμα αισθητικά, έβλεπα κι εγώ Spartacus: Blood and Sand. Απλώς ο όχλος που επιλεκτικά όποτε του καυλώσει ζητάει εκδίκηση, χωρίς να υπολογίζει όλους τους παράγοντες (συμπεριλαμβανομένων των κοινωνιολογικών, των ιστορικών και των βιολογικών), καλά θα κάνει να αφήσει τις μάγισσες στην ησυχία τους, αναζητώντας την ρίζα του προβλήματος αλλά και πιο ωφέλιμες συλλογικά λύσεις.

Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2014

Η δισκογραφία του Βδελύγματος (2012-2016)

Είπα να κάνω μια ανασκόπηση και αρχειοθέτηση, μέρες που είναι. Έχω φτιάξει διάφορα σκηνικά τον καιρό που ασχολούμαι με το ραπ (γύρω στα εννιά χρόνια ας πούμε) και τα beats, αλλά τα περισσότερα δεν κυκλοφόρησαν επίσημα, και καλώς έγινε αφού ήταν πιο πρόχειρα και πρώιμα απ' ότι θα ήθελα τελικά να με αντιπροσωπεύει εφ' όρου ζωής. Συμμετοχές σε άλλα cd έχω κάνει ελάχιστες άρα δεν θα φτιάξω ειδική κατηγορία, συγκεκριμένα στο Κενό των Jolly Roger (2014) και στο Ρίμα στο Κύμα του Mc Ανεμιστήρα (2012).

Όλες οι οφίσιαλ κυκλοφορίες μου βγήκαν (τυπώθηκαν, διακινήθηκαν και ανέβηκαν διαδικτυακά προς ακρόαση) μέσω της κολεκτίβας Θέατρο Δρόμου, ξεκινώντας από το 8 φετίχ το οποίο πρόκειται και για τον πρώτο δίσκο της συλλογικότητας (υπ' αριθμόν 000).

Βδέλυγμα & Onesecbeforetheend - 8 φετίχ (2012)



Κυκλοφόρησε στις 21 Δεκέμβρη του 2012. Πρόκειται για μία συνεργασία με τον Onesecbeforetheend (φίλος εκτός θ*δ), και Το Σφάλμα στα beats. Ένα θεατρικός δίσκος για την φιλοσοφική, πολιτική και κοινωνιολογική επέκταση των σεξουαλικών παρεκκλίσεων αλλά και της σεξουαλικότητας γενικότερα. Αφήγηση και ανάλυση, η οποία υπάρχει βεβαίως στην καθαρότερη της μορφή στο booklet του δίσκου (και στο rapgenious αργότερα). Αφορμή για τη δημιουργία αυτού του έργου στάθηκε η κοινή μας αγάπη, εμένα και του Onesec, για τα βιβλία του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Ακολούθησε έντυπη εκτεταμένη έκδοση (είτε spin off/συνέχεια ως επι το πλείστον) του δίσκου, με τον τίτλο "8 φετίχ: Directors Cut", το Δεκέμβρη του 2013. Το βιβλίο περιέχει διηγήματα από τους Alex Titkov, Φώντας, Anima, Πινόκιο, Onesecbeforetheend, Πολύγωνος που επεκτείνουν τη μυθολογία 8 φετίχ. Εισαγωγή από εμένα, τον Φρανκ και τον Φώντα καθώς και εικονογραφήσεις για όλα τα τραγούδια του άλμπουμ από τον Φρανκ.

Αναλυτικά credits του δίσκου:
Βδέλυγμα: Στίχοι και ερμηνεία τους. Πρόσθετα τύμπανα στα 4, 5 & 7. Γενική διευθέτηση.
Onesecbeforetheend: Στίχοι και ερμηνεία τους. Γραφιστικά και φωτογραφίες.
Το Σφάλμα: Μουσική παραγωγή. Μίξη. Γενική διευθέτηση.
Ανδρείκελος: Mastering. Scratch στο 8.
Kidis-ool: Χουμέι. 'Αρπες στόματος στο 8.
Φρανκ: Σχεδιασμός promo αφίσας.

Η ηχογράφηση έγινε στο "Boudoir" με ηχολήπτη τον Πρόεδρο Κυρβάλ.

Στίχοι και αναλύσεις: http://genius.com/albums/And-onesecbeforetheend/8
Ιστορικό του δίσκου: http://theatrodromou.blogspot.gr/2012/12/8-promo-video.html
Κείμενο για το ότι δεν είμαι φασίστας: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/06/8.html

Είναι ακόμη διαθέσιμο για παραγγελία στο theatrodromou@yahoo.com (5 ευρώ), καθώς και το βιβλίο στην τιμή των 3.

ΥΓ. Remix από το Σκιαγράφημα στο Θέαμα του Βιασμού εδώ.

Βδέλυγμα - Γρανάζι OST (2014)



Πρώτη instrumental κυκλοφορία. Ένθετο cd/soundtrack στο κόμικ του Φρανκ, Γρανάζι. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2014, και αποτελείται από 5 κομμάτια προορισμένα κυρίως για να ακούγονται κατά την ανάγνωση του κόμικ. Η υπόθεση έχει να κάνει με την εργατική επανάσταση σε κάποια βιομηχανική δυστοπία. Σύμφωνα με το δημιουργό "Πρόκειται για την αποτύπωση της σύγχρονης Δύσης και την επιμονή της να μην αποδέχεται την παρακμή. Συμβαίνει. Αντίθετα με όσα εξιστορούνται στις σελίδες του κόμικ δε μας στοιβάζουν στα υπόγεια, τουλάχιστον όχι άμεσα. Μας στοιβάζουν όμως στις πόλεις, στις δουλειές, στα σχολεία. Είμαστε τα γρανάζια που κάνουν τη μηχανή να γυρνάει. Γνωστό κλισεδάκι. Νιώθουμε σε κάθε μας στροφή τον πόνο του να χαραμίζεις τη ζωή σου για να δουλεύει μια μηχανή που δεν χρησιμοποίησες ποτέ.".

Αναλυτικά credits του OST:
Mουσική παραγωγή, Προγραμματισμός: Βδέλυγμα
Μίξη, Master: Ανδρείκελος

Εξώφυλλο/Ετικέτα: Φρανκ
Πωλείται μόνο μαζί με το 24σέλιδο κόμικ. Διαθέσιμο ακόμη. Παραγγελίες στο theatrodromou@yahoo.com (5 ευρώ βιβλίο + cd).




Μέτα από τόσα βάσανα και κόπους, κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτέμβρη ο πρώτος σόλο δίσκος μου με τον τίτλο "Η σονάτα του Βδελύγματος" (θ*δ: 002). Αποτελείται από 13 κομμάτια, κατά κύριο λόγο αυτοβιογραφικά, σε αντίθεση με το 8 φετίχ. Το φάσμα του καιρού κατά τον οποίο δημιουργήθηκαν τα κομμάτια είναι μακρόχρονο (2009 με 2014). Συμμετέχουν με κουπλέ ο Α. Εχθρός, ο Sonder και ο Φρανκ. Ο δίσκος επενδύθηκε με την έκθεση φωτογραφίας από το Καθίκι (τίτλος "Η πάλη των νευρώνων"), που ανέβηκε στο διαδίκτυο στην youtube έκδοση, μία φωτογραφία για κάθε κομμάτι, ενώ παρουσιάστηκε και σε διάφορα Live, κυρίως στην παρουσίαση δίσκου στον ασύρματο.

Αναλυτικά Credits δίσκου:
Διεύθυνση παραγωγής: Βδέλυγμα
Εκτέλεση παραγωγής: Θέατρο Δρόμου
Στίχοι, ερμηνεία: Βδέλυγμα (feat Α. Εχθρός, Sonder, Φρανκ)
Μουσική παραγωγή/προγραμματισμός: Βδέλυγμα, Το Σφάλμα
Μπάσσο: Αντώνης Δεδούσης
Μίξη: Βδέλυγμα, Το Σφάλμα, Hasmody (Ανδρείκελος στο 03)
Master: Ανδρείκελος

Φωτογραφίες: Καθίκι
Artwork: Φρανκ

Στο booklet παίζουν οι στίχοι, στο rapgenius οι στίχοι συν εισαγωγικά κείμενα για κάθε κομμάτι: http://genius.com/albums/Bdelygma/H-sonata-tou-bdelygmatos
Δελτίο τύπου: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/08/blog-post_21.html

Διατίθεται στην τιμή των 5 ευρώ, παραγγελίες στο theatrodromou@yahoo.com

Βδέλυγμα, Jolly Roger & Το Σφάλμα - Αλίμονο σ' εκείνους που γελάνε εδώ (2015)



Δίσκος που κάναμε με τα παιδιά και πήρε 3 και κάτι χρόνια να ολοκληρωθεί. Ίσως είναι ο καλύτερος του θ*δ, ποιος ξέρει. Πάντως ήταν σίγουρα ένας άθλος η κυκλοφορία του. Έχει μέσα κομμάτια που δεν θα κάναμε σήμερα αλλά τα κομμάτια που κάνουμε σήμερα δεν θα ήταν έτσι αν δεν κάναμε εκείνα τότε. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα έργο που φανερώνει με τον ιδανικότερο τρόπο το τι προσπαθήσαμε να κάνουμε γενικά με την συλλογικότητα. Να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και τους εαυτούς μας. Δεν τα καταφέραμε, αλλά μας έμεινε μια ωραία ανάμνηση. Ίσως κάποια στιγμή τον εκτιμήσετε σαν αυτό που είναι.

Αναλυτικά credits δίσκου:
Διεύθυνση παραγωγής: Βδέλυγμα
Εκτέλεση παραγωγής: Θέατρο Δρόμου
Στίχοι, Ερμηνείες: Βδέλυγμα, Jolly Roger, Το Σφάλμα (feat. Φρανκ στον Τρελό)
Μουσική παραγωγή/προγραμματισμός: Βδέλυγμα, Geppetto, Το Σφάλμα
Μπάσσο (σε μερικά κομμάτια): Αντώνης Δεδούσης
Μίξη, Master: Ανδρείκελος
Artwork: Θοδωρής Φράγκος
Πλήκτρα στο Χαμογέλα 2014: Τρελογικός
Βιντεοκλιπ στο Μπαλόνι: Κυκλοθυμία
Γκραφίτι για όλα τα κομμάτια: Act

Διατίθεται στην τιμή των 6 ευρώ, Χάρτινη θήκη (κουτί), 68σέλιδο μπούκλετ με στίχους και κείμενα, φωτογραφίες από λάιβ και λοιπά. Το κουτί έχει μέσα και αφίσα με τα γκραφίτι του Act που γίνανε για το δίσκο, και, τέλος, αυτοκόλλητα θ*δ.

Δελτίο τύπου: http://theatrodromou.blogspot.gr/2015/03/jolly-roger.html

Βδέλυγμα - Κρέμα (2016)



Ένα ερωτικό-πολιτικό-πολεμικό EP προσαρμοσμένο στην αισθητική των νέων ψηφιακών μέσων. Αγοράστε το πριν τελειώσει/τελειώσω. Το έχω ανεβάσει όλο για ακρόαση με βίντεο για να μη δυσκολεύεστε κιόλας, αλλά παραγγελίες για τα λίγα αντίτυπα που έχουν μείνει μπορείτε να κάνετε στο tony2292@gmail.com

Στίχοι, ερμηνεία: Βδέλυγμα (feat Sonder σε 04 και 05)
Μουσική παραγωγή, προγραμματισμός Βδέλυγμα
(εκτός από Renegade Instruments στο 05)
Σαξόφωνο: Βαγγέλης Δημόπουλος (στο 04)
Scratch: Renegade Instruments (03 και 04)
Μίξη: Dtayes
Mastering: Renegade Instruments
Artwork & Σχεδιασμός έκδοσης: Φράγκος Θοδωρής

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ ΜΕ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ





Sonder - Υπεραξιοπρέπεια (2017)



Εδώ δεν ραπάρω, εκτός από ένα feat αλλά έκανα όλες τις παραγωγές. Βγήκε από το label με το όνομα Λέιμπελ (Βδέλυγμα, Sonder, Renegade Instruments).

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013

Φασίστες κουφάλες έρχονται χιπ-χοπάδες



"Πάνε τα χρόνια που με λέγανε φατσούλα, τώρα έχω και ταμπέλα: Τρομοκράτης με κουκούλα". Στίχος του Killah P που αντιγράφτηκε σήμερα κάπου στο κέντρο του Ηρακλείου. Από τη μια, για προφανείς λόγους, χάρηκα. Σκεφτείτε όμως, απ' την άλλη, πόσο μαλακία είναι πού πρέπει να πεθάνει κάποιος (με έστω αξιοπρεπείς πολιτικές βάσεις) για να ακουστεί και να ληφθεί υπόψιν σε εύρος μεγαλύτερο μιας πολύ μικρής ομάδας ανθρώπων, ο λόγος του.

Το χιπ-χοπ στην Ελλάδα δεν έχει -κατα κύριο λόγο- ιδεολογία, ναι, το δέχομαι. Πολλοί αδιαφορούν και κάποιοι ασχολούνται για δημοσιοσχετίστικα ωφέλη, κάτι που αποδεικνύουν οι πράξεις και τα κολλητιλίκια τους. Αυτό που δε δέχομαι όμως είναι ότι δεν οφείλει να κοιτάξει πίσω, στις ρίζες του, να παραδειγματιστεί από μια ιστορικότητα που τυγχάνει να 'ναι χρήσιμη και να αποτελέσει στη συνέχεια ένα επιπλέον ρεύμα αντίστασης στον φασισμό και τον καπιταλισμό. Η τέχνη βέβαια δεν  καταλύει καθεστώτα, οπωσδήποτε όμως παραμένει παρούσα και ενισχύει με τον τρόπο της πνευματικά και ψυχολογικά το ευγενές έργο της καταστροφής.

Δεν πρόκειται για κανένα φοβερό φετίχ με το να γίνει η αντίσταση σώνει και καλά -και- με σκράτς σε breaks. Είναι η εποχή μας όμως. Το ραπ όχι απλώς είναι μια μουσική που δίνει τεράστιο πάτημα στο λόγο κι άρα στον ιδεολογικό λόγο, αλλά αποτελεί μέσο που έχει τη δυνατότητα, όπως έχουν έρθει τα πράγματα με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της εμπορευματοποίησης του (πράγμα αρνητικό αλλά με ευκαιρίες αναστροφής) να φτάσει παντού.

Ας μην χάσουμε τη μπάλα σε α) γραφικότητες β) οπαδικού τύπου συλλογισμούς. Η σύγκρουση, και, γιατί όχι, η εκδίκηση, να έρθει καταρχήν με τη συνειδητοποίηση μερίδας των μικροαστών και των ως τώρα απολιτίκ νέων και καταδεύτερον με τη συσπείρωση, την ενότητα, την οργάνωση, όχι τις σπασμωδικές κινήσεις και του να παίξουμε το παιχνίδι των μπάτσων (το οποίο συμφωνώ πως μερικές φορές είναι αναπόφευκτο).

Δε θέλω να δω αύριο κομμάτια για το πόσο αγαπάτε τον Παύλο, δε θέλω να δω άλλες απερισκεψίες σε στρατηγικές με το επιχείρημα "μα, πέθανε ένας άνθρωπος, δεν καταλαβαίνεις;", θέλω να δω ειλικρινή προσπάθεια για τα παραπάνω.

Ας γίνει αυτό λοιπόν και μέσω του hip-hop. Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά μας περιμένουν.

ΥΓ. Το σχέδιο τέρμα πάνω είναι από τον Φρανκ.
http://thefrankdesign.tumblr.com

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

3 προοδευτικοί συλλογισμοί σχετικά με την κατάρριψη του νόμου αιτίου-αποτελέσματος

Διαβασα χθες καπου* οτι η απορριψη της απολυτης τυχαιοτητας εχει καταρριφθει απο τη συγχρονη φυσικη επιστημη. Θυμηθηκα οτι το ειχα συζητησει στο παρελθον με τοΣφαλμα: τοτε βεβαια δεν ειχα πολυασχοληθει, ισως απο υποσυνειδητη δειλια. Τωρα ομως μου 'ρθε να κουρασω λιγο το μυαλο μου, κι ετσι προεκυψαν προοδευτικα οι παρακατω σκεψεις:

1. Παει, καταστραφηκαμε. Αν υπαρχει χωρος για να συμβει κατι πρακτικα τυχαιο, χωρις κανεναν απολυτως λογο, καθ' ολα μη προβλεψιμο, τοτε τα παιρνει ο διαολος ολα. Τ' οτι μπορει να υπαρχει μεχρι και ο Γιεχβά ειναι το λιγοτερο κακο: γκρεμιζεται η γαμημενη Λογικη, χανει το νοημα της η επιστημη, η ιδια η γνωση... δεν υπαρχει καν λογος να συζηταμε εφοσον οτιδηποτε μπορει να ισχυει και τιποτα δεν ειναι βεβαιο. Πρεπει να σβησω αυτο το ποστ και να μην το σβησω ταυτοχρονα.

2. Οπα, κατσε, εξαρταται. Εξαρταται απο τη δυναμη που εχει το ακαθοριστο στην επιδραση των πραγματων: Αν 1+1 δεν κανει 2 κατα 100% αλλα κατα 99.000000000001% παυουμε να υπολογιζουμε το 0.00000000001% και ειμαστε μια χαρα ησυχοι. Ας μην ισχυει το απολυτο, ας ισχυει το σχεδον απολυτο, ποιος χεστηκε. Και πρεπει η επιδραση του τυχαιου να ειναι μικρη, αυτο φαινεται να δειχνει τελοσπαντων η μεχρι τωρα εμπειρια μας.

3. Μη χαιρεσαι. Οριζεις, μετα απο καθε δυνατο υπολογισμο το τυχαιο ως πιθανο κατα 0.00000000001%, ωστοσο ο ορισμος σου δε ξεφευγει απο τον αναρχικο νομο της τυχαιοτητας, αρα δεν ειναι κατ' αναγκην σωστος, αρα ισως το 0.00000000001% να ισουται με 100000000000% στην πραγματικοτητα. Και ουτω καθεξης.

ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΥΜΠΑΝ.

Evolution my ass (και χρήσιμες πληροφορίες για την καθημερινότητα σας)

Μολις συνειδητοποιησα οτι ειμαστε προγραμματισμενοι, ως ειδος, να κοιμομαστε το βραδυ για το λογο οτι η φυση δεν ηταν αρκετα εξυπνη ωστε να προβλεψει οτι θα καταφερναμε να δημιουργησουμε φως και με δικο μας τροπο (πρωτα με φωτια κι υστερα με ηλεκτρισμο). Και, οπως παντα, η εξελιξη ειναι εξευτελιστικα αργη στο να ανταποκριθει στις εξελιξεις. Δειτε στα σχολια γιατι ελεγα μαλακιες.

Bonus: Διαβασα καπου προσφατα εναν τροπο για να ελεγξει κανεις τις ωρες που κοιμαται. Εχεις συνηθισει να κοιμασαι πολυ αργα και θες να το αλλαξεις; Εμαθα λοιπον οτι στο μηχανισμο του υπνου υπαρχουν 2 βιολογικα ρολογια. Το ενα λειτουργει με το φυσικο φως (ο εγκεφαλος παιρνει σημα για να την πεσει οταν παυει να ειναι ορατο), το δευτερο ομως, κι εδω ειναι το γαματο, λειτουργει με το στομαχι. Προκειται βεβαιως και παλι περι εξελικτικου καταλοιπου. Απ' οταν ησουνα στις σπηλιες και τετοια και εψαχνες τροφη. Αν δε φαει κανεις για 16 ολοκληρες ωρες ο οργανισμος καταλαβαινει το μηνυμα οτι δε μπορει να βρει τροφη, κι ετσι κανει το αμεσως επομενο για να την παλεψει, πεφτει για υπνο. Δεν το 'χω δοκιμασει ακομα γιατι δε χρειαστηκε κι επειδη δεν εχω ορεξη να πειναω τωρα, καποια στιγμη ωστοσο θα χρειαστει.

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

Ο αθλητισμός είναι το πιο ματαιόδοξο άθλημα


Οι τελευταίες εξελίξεις στη σχέση μου με τον αθλητισμό, παρόμοια με εκείνη που έχω με το ψάρι ή τα βραστά αυγά (αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη τους μόνο όταν βλέπω κάποιον να τα καταναλώνει), κινητοποίησαν τη σκέψη μου σε σημείο εξαγωγής κάποιων νέων συμπερασμάτων για το θέμα, που πιθανολογώ ότι δε λέγονται συχνά. Θα αναφερθώ αποκλειστικά στον αθλητισμό ως επάγγελμα επομένως στον πρωταθλητισμό.

Ο περιπαικτικός μου τίτλος έχει νόημα πρακτικό, φιλοσοφικό, αντικρίζει το ζήτημα ορθολογιστικά και αφήνει κατά μέρους τις οικονομικές εκτιμήσεις που το περικλείουν και οι οποίες θα με προβληματίσουν αργότερα.

Αυτό που θέλω να πω, πέρα από τα όποια υφολογικά γαρνιρίσματα, είναι το εξής:
Ο αθλητισμός αποτελεί μια ύψιστη μορφή της διαδικασίας του σχηματισμού και της αποδοχής των αλόγιστων κοινωνικών συμβάσεων, παρουσιάζοντας έτσι, σε όλο της το μεγαλείο, τη ματαιότητα του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού. Συγκροτείται από κανόνες που σχηματίστηκαν αποκλειστικά προς τέρψη των αυτοπεριοριστικών ορέξεων του ατόμου, που τους θέτει όχι απλά με σκοπό να απολαύσει ενα παιχνίδι υποταγμένου αγώνα, κάτι όχι απαραίτητα αρνητικό, μα για να δημιουργήσει ένα νέο σκοπό ζωής, ένα δρομο προς τη δόξα για κάτι που δεν υπάρχει και αποτυγχάνει, ουσιαστικά, το να προσφέρει το οτιδήποτε στην κοινωνία.

Με λίγα λόγια, έχουμε ανθρώπους να κάνουν κοπιαστικούς κύκλους γύρω από τους εαυτούς τους, μέσα σε ένα χαραγμένο από κιμωλία κύκλο. Κάποιοι γυρίζουν καλύτερα από τους άλλους και επιβραβεύονται γι’ αυτό, παρότι όσο κι αν πληρωθούν, όσο κι αν δοξαστούν, θα παραμείνουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το σώμα τους με αλλόκοτους τρόπους, ακολουθώντας άσκοπους κανόνες, φτάνοντας σε καταστάσεις ίδιες με αυτές στις οποίες ξεκίνησαν, για την ίδια την πρόοδο και την εξέλιξη του κόσμου.

Βλέπουμε έναν ολυμπιακό αθλητή που ξεπερνάει κάποιο παγκόσμιο ρεκορ: Τί εχει αλλάξει σε σχέση με πριν, και ποιος πραγματικά νοιάζεται; Ήταν ανάγκη να χαραμίστει τόση ενέργεια και τόσος κόπος, επι τέσσερα έτη, για κάτι τόσο παιδικό;

Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα από το νομικό σύστημα: Τουλάχιστον εκείνο εξυπηρετεί ή επιχειρεί να εξυπηρετήσει μερικά απτά θέματα. Στον αθλητισμό παρατηρούμε άτομα μόνα τους να παθιάζονται, θεσπίζοντας νόμους στους εαυτούς τους, και μόνους τους να χαίρονται, βλέποντας τους σε εφαρμογή. Πρόκειται προφανέστατα για ένα είδος ανταγωνιστικού αυνανισμού.

Είναι όμως αναγκαία κακή αυτού του είδους η αυτοικανοποίηση; ειναι οπωσδήποτε ζημιογόνος ο πρωταθλητισμός;

Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακός, στην περίπτωση που μιλάμε για την έκφραση μιας «αθώας ηδονής», για παιχνίδια του ίδιου του μυαλού, σπαζοκεφαλιές που αν μη τι άλλο είναι διασκεδααστικές. Το όλο πρόβλημα προκύπτει από την αξία, το βάρος που δίνει η κοινωνία σε αυτόν. Οι περισσότεροι θα έπαιρναν για τρελό ένα άτομο που θα παθιαζόταν, θα πλήρωνε αδρά και θα σπαταλούσε πάμπολες ώρες από τη ζωή του σε στρατηγικές που θα αφορούσαν την κρεμάλα ή το σκορ 4: φανταστείτε “έθνη” ολόκληρα να ξεκινούσαν τη σπατάλη εκατομυρίων για να στήσουν παιχνίδια του τύπου «βλέπω κάτι».

Βεβαίως μιλάμε για επιχειρήσεις, και τις επιχειρήσεις δεν τις απασχολεί το κατά πόσο είναι χρήσιμο ή άξιο –αποθέωσης– το προιόν τους. Ο αθλητισμός είναι ένας τρόπος επιβολής, από την πλευρά κρατών και εταιριών, επιβολής ενός τρόπου ζωής βυθισμένου στο άσκοπο και μακρυά από την ακτιβιστική, δημιουργική, αντισυμβατική συμπεριφορά. Τρομακτικά θα διαφοροποιούταν η έννοια του σε περίπτωση κατάρρευσης του καπιταλιστικού συστήματος, όσο και αυτού της δημο-κρατικής εξουσίας. Αλλά αυτά που φαίνονται ήδη αναλυμένα από άλλους και μάλλον καλύτερα, οπότε δε θα επεκταθώ. Θα ολοκληρώσω, όμως, με την απόπειρα να εξηγήσω γιατί ο αθλητισμός είναι τόσο ελκυστικός στο γούστο, στα ένστικτα, στην ψυχοσύνθεση του μέσου ατόμου.

Εκτός των εμφανών λόγων, όπως η έμφυτη τάση προς κάθε είδους ανταγωνισμό αλλά και η χειραγώγηση από τις εξουσίες, βρίσκω μπροστά μου ένα ακόμα βαθύτερο αίτιο: ο άνθρωπος έλκεται από τη ματαιότητα που επίπλαστα ανακύπτει μέσα από συμβάσεις και διακανονισμούς με τον εαυτό του και τους γύρω του, με σκοπό να ξεχάσει ή τουλάχιστον να γυρίσει την πλάτη στην αυθεντική και πηγαία, εκείνης της πορείας της ζωής του –και δη της μικροαστικής.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά καταλήγουμε να έχουμε επιστήμονες που αποτυγχάνουν να είναι επιστήμονες και καλλιτέχνες που πεθαίνουν σαν σκυλιά. Εκείνοι που δε δίστασαν να δουν με τα μάτια τους τον κόσμο, μα και να προσφέρουν ένα συμπαγή λίθο στο κτίσιμο του οικοδομήματος του πολιτισμού εξαναγκάζονται να υποφέρουν, τη στιγμή που χρυσές δάφνες χαρούμενης επιβίωσης λούζουν με το φως τους τους υπερασπιστές της κοινωνικής ματαιοδοξίας και ματαιότητας. Παιδιά καταναλώνουν ενέργεια παρακολουθώντας επι ώρες μάχες πολυεθνικών εταιριών και χορηγών. Άλλα θέλουν να γίνουν ο νέος Messi, έχοντας ως πρότυπο συμπεριφοράς έναν άνθρωπο που το μόνο που κάνει έιναι να κλοτσάει ένα σκληρό μπαλόνι σε φρεσκοκομμένη χλόη. Θα μπορούσαν να διαβάσουν κανένα βιβλίο ή έστω να ανακαλύψουν τον κόσμο.

Κατά τα άλλα, καλό είναι να αθλείται κανείς.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

FRINGE: Γάμησε το Θεό τον ίδιο.


Μολις ολοκληρωσα την προβολη του τελευταιου επεισοδιου του 4ου κυκλου του Fringe. Τι στο πουτσο. Δε γινονται αυτα τα πραγματα.

Αμερικανικη σειρουλα επιστημονικης φαντασιας, με τις συμβασεις της, το love story της, το χιουμορακι της, μερικα φθηνα τρικς εντυπωσιασμου ή συγκινησης και μπολικες υπερβολικα βολικες σεναριακες καταληξεις, μη ρεαλιστικες απο αποψη λογικης συνεχειας. Κι ομως μου τιναξε τον εγκεφαλο στον τοιχο. Ειναι τελικα απο τις σειρες που ενω το στανταρ τους ειναι το «βλεπεται ωραια, καλη φαση», με μερικες διασπαρτες διαφοροποιησεις αναμεσα στο «γαματα περναω» και το «τί μαλακιες βλεπω», κρυβουν βαθια τη δυνατοτητα να κανουν το παραπανω (αυτο που κανουν και ολα τα σταθερα μεγαλα κεφαλαια οπως το Breaking Bad και το House), να σε κανουν να χυσεις με το μυαλο 80 φορες αναζωογονοντας το σωμα και το πνευμα σου ετσι ωστε να μη νοιαζεσαι, εστω και για λιγο, που κερδισε τις εκκλογες ο Σαμαράς, αρα η πλειοψηφια της χωρας πρεπει να μπει με τη βια σε ιδρυμα, ειδαλλως θα ηταν καλυτερα να μαζεψεις λεφτα και να φυγεις απο αυτην τη πουτανα χωρα (ευχομαι να βρουν φρικτο θανατο οσοι τον ψηφισαν, ακομα κι αν ειναι γλυκυτατες γιαγιαδες, bilfs που θα μου καθοντουσαν ή μικρα χνουδωτα γατακια που σε κοιταζουν με τη δεσμευτικη γοητεια του χαριτωμενου. Βασικα θα προτιμουσα να φροντισω εγω να τον βρουν. Ειναι θεμα επιβιωσης εν τελει.).



Ένιγουέι, προκειται για εξαιρετικη φαντασια με υπεροχη υλοποιηση σκηνοθετικη, και κινηματογραφικη. Τρελη ενταση. Άγγιξε βεβαια και την ευαισθητη χορδη μου: Τίποτα δε με πορρωνει περισσοτερο απο τη συνειδηση των απειρων δυνατοτητων του ανθρωπου, ως οντοτητα: Εχω την ακραδαντη βεβαιοτητα οτι υπο συνθηκες ευνοικες, δηλαδη την ανευ ορων (χωρις, ας πουμε, χρηματικους, πολιτικους, δεοντολογικους περιορισμους) αναπτυξη, μπορουμε πραγματι να φτασουμε, καποια στιγμη, σε μια κατασταση οπου θα ειμαστε, ως ειδος, η ισχυροτερη υπαρξη του Σύμπαντος. Τοτε ο θανατος του θανατου μαλλον το λιγοτερο θα ειναι. Η επιστημη μπορει να υπερνικησει τα παντα. Αυτη ειναι το αληθινο «υπερφυσικο». Ας καταστραφουμε στην πορεια, λιγη σημασια εχει μπροστα στο ενδεχομενο ενος τετοιου μεγαλουργηματος. Οπως λεει ο ενας εκ των δυο μεγαλοφυων επιστημονων της σειρας (ο ανηθικος της ιστοριας) Γουίλιαμ Μπελ, αυτο σημαινει το οτι ο Θεός μας εφτιαξε καθ’ ομοιωσιν του. Στην τελικη ειναι μυθος τα φυσικα τελματα.

Στη σειρα φυσικα δεν κερδισε εκεινος που ηθελε να ξεπερασει τον συμβατικο ανθρωπο και μεσω της καταστροφης/ενωσης των δυο συμπάντων να δημιουργησει ενα νεο, καλυτερο, προιον αμιγως ανθρωπινου σχεδιασμου Σύμπαν, αλλα ο φιλευσπλαχνος κυριουλης επιστημων που αδυνατουσε να κατανοησει το αναλωσιμο και εφημερο της καθε πραγματικοτητας, ή τουλαχιστον να το αποδεχτει και να πραξει αναλογως, ωφελιμιστικα αναλογα με τα μονα συμφεροντα που υφιστανται ως κινητρα. Λιγη σημασια εχει αυτο, νοηματικα. Δεν περιμενα κατι διαφορετικο απο μια μέινστριμ παραγωγη, κι ουτε με χαλασε ιδιαιτερα. Αν σκεφτω κιολας οτι, συμφωνα με το μυθο, ο νικητης ειχε διαμορφωσει μια τετοια συμπεριφορα υστερα απο την αφαιρεση τμηματων του εγκεφαλων του, που ζητησε ο ιδιος μολις διαπιστωσε τη δυναμη που κατειχε στα χερια του, δε με ενοχλει καθολου παρα με πορρωνει περισσοτερο.



Δε θελω με ολα αυτα να φανω μισανθρωπος, πρωτον επειδη χρειαζομαι τους ανθρωπους για να επιβιωσω και δευτερον επειδη δεν ειμαι μισανθρωπος: Μια χαρα ειναι η αγαπη και η συνεργασια και η συμπορευση. Αλλωστε πιστευω πως αυτα τα χαρακτηριστικα, αν χρησιμοποιηθουν με τον καταλληλο τροπο, εχουν τις μεγαλυτερες πιθανοτητες να μας οδηγησουν στην τεχνιτη εξελιξη του ειδους στην οποια αναφερομαι και που παραλληλα ονειρευομαι. Αυτο με φερνει και στο λογο για τον οποιο προτιμω να ειμαι καλλιτεχνης, φιλοσοφικα σκεπτομενο ατομο και κοινωνικοπολιτικος ακτιβιστης, απ’ το να τα παρατησω ολα και να ασχοληθω με τη Φυσική, τη Χημεία, κλπ: Χωρις την καταλληλη πολιτικη, με την ευρεια εννοια, κατασταση, παπαρια αληθινη αναπτυξη θα δουμε: Ο καπιταλισμος εχει ως στοχο την οικονομικη ευημερια και οχι την συνεχη προοδο του ανθρωπινου γενους. Κι επισης δε φαινεται να εχω κανενα ιδιαιτερο ταλεντο στις θετικες-μαθηματικες επιστημες.

Οπως και να ‘χει, η 4η σεζον του Fringe τελειωσε γαματα, και το καλυτερο ολων ειναι οτι εγινε με μεγαλες προσδοκιες για το μελλον, ενω καταφερε παραλληλα να συνδεσει, με το τελος του 22ου και τελευταιου επεισοδιου, το preview του 5ου κυκλου, που ηταν το 19ο επεισοδιο του 4ου (τοσο μπροστα ειναι). Περιμενω κι αλλα μεγαλα πραγματα κι ευελπιστω οτι οι καπιταλιστες του Αμερικανικού καναλιου θα ριξουν κι αλλα φραγκα στην παραγωγη για να γινει ακομα πιο γαματη οπτικα, γιατι τα υπολοιπα δεν ειναι θεμα χρηματων.




Ζήτω η Επανάσταση και η βεβιασμενη Εξέλιξη της ανθρωποτητας. Και οι γαματες σειρες.

ΥΓ. Το Breaking Bad αρχιζει ξανα στις 15 Ιουλίου. Κι ειναι τοσο καλο που ο εγκεφαλος μου διαγραφει κατα βουληση τη μνημη του, μεχρι να το δω και παλι, οπως κανουν οι εγκεφαλοι με τις τραυματικες εμπειριες: επειδη ειναι πολυ κακες για να τις βιωσει το ατομο τις σβηνει, για να το προστατεψει. Εμενα τις σβηνει γιατι θα πεθαινα απο αγωνια και στερηση μεγαλειου, αν δε ξεχνουσα την υπαρξη της σειρας μετα απο καθε season finale.

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Onesecbeforetheend-Προς μια φιλοσοφία του τέλους της Ιστορίας (ανάλυση)


Η ωρα ειναι 3:58 πμ και αισθανομαι την κιτρινη καραμελιτσα να επιδρα στη χημεια του εγκεφαλου μου πιστοποιωντας την ετοιμοτητα του σωματος μου να αφεθει στην νεκρικη ανεση της κλινης μου. Αλλα στ’ αρχιδια μου. Θα κατσω λιγο ακομα καθως απολαμβανω α) να παιζω και να εμπαιζω τις αντοχες μου β) την ακροαση του Κινησία, κι επισης επειδη ειχα μια ιδεα: Αντι να γραψω μια παρουσιαση για τον εν λογω δισκίο του onesec, πραγμα που μοιαζει καπως δυσκολο σαν εργο (κι εχω να παρω και συνεντευξη απο τον Αντρέα για την ερωτικη απογοητευση, παράτα μας), θα παρουσιασω μια αναλυση για το αγαπημενο μου, στιχουργικα, σολο κομματι του, που θα δημιουργησω αυριο γιατι τωρα ο εγκεφαλος μου βρισκεται σε καταστολη. Καληνυχτα.

Λοιπον: Ο onesecbeforetheend ειναι ενας πολυ ιδιαιτερος καλλιτεχνης απο ολες τις αποψεις και σου γαμαει το κεφαλι για να τον καταλαβεις, και δεν παιζει να τα καταφερνεις παντα, αλλα αν το προσπαθησεις σοβαρα, κι εχοντας ξεπερασει το πρωτο-δευτερο-τριτο σοκ, εισαι κομπλε. Εχει ενα ωραιο μυστηριο η γραφη του, που σχηματιζει μοναδικη ατμοσφαιρα. Σ’ αυτο συμβαλει μια αισθητικη που εχει αντιληφθει στο επακρο την ποικιλομορφια στην πλαση, στο πλαισιο του θεματος των επιρροων, για να διαμορφωθει οπως φαινεται.

Δεν ειμαι σιγουρος για την επιλογη μου, ισως τα ψιλοσκατωσω κιολας στην ερμηνεια του κομματιου, αφου θα προσπαθησω να το κατανοησω χωρις καμια βοηθεια απο τον mynameisvasilis κι απο κανεναν, αλλα δε πειραζει, ειμαι περιεργος να δω τί θα βγει.

Παμε...



Τίτλος: Προς μια φιλοσοφία του Τέλους της ιστορίας...

Το κομματι αρχιζει με εναν τυπά (τον ταδε) που μας εξηγει, υπο τους αποκοσμους ηχους αρπας στοματος, οτι καθε επανασταση της ανθρωποτητας, προερχεται από και βασιζεται σέ μια τεχνικη αλλαγη. Πχ η εποχη του χαλκου ή η Βιομηχανικη επανασταση. Η διαφορα της σημερινης εποχης/τεχνολογικης επαναστασης ειναι οτι, ενω μεχρι τωρα οι τεχνικες που προεκυπταν προσομοιωναν/αντικαθιστουσαν το σωμα, στη νεα εχουμε την προσωμοιωση (/αντικατασταση;) του ανθρωπινου νευρικου συστηματος. Επομενως, προκειται, λεει, για την πρωτη αυλη/πνευματικη επανασταση.

Παραθετω:

Every revolution, be it political, economic, social or aesthetic is in the last analysis a technical revolution. If you look at the big revolutions of which mankind has gone, lets say the neolithic revolution, or the revolution of the bronze age, of the stone age, of the iron age or the industrial revolution; Every revolution is in fact a technical revolution, so is the present one. But there is one difference. So far technics have always simulated the body. For the first time, our new technics simulate the nerve system. So that this is for the first time a really, if you want to say so, a really imaterial, and to use an older term, spiritual revolution.

Πολυ ενδιαφερον. Νομιζω οτι δεν εχει απολυτο δικιο γιατι δε βλεπω πώς οι κοινωνικες επαναστασεις βασιζονται σε κατι τεχνικο. Γουσταρω ομως με τη φαση της νεας εποχης γιατι μου τη δινει το ανθρωπινο σωμα, πρεπει να ξεπεραστει. Αν η εξελικτικη διαδικασια λειτουργουσε με σωστο, δηλαδη επαρκη τροπο, τωρα θα ημασταν αποκλειστικα εγκεφαλικα οντα. Αλλα αυτο το λεω εγω, για να δουμε τί θα πει ο Onesec. Θα το παω στιχο-στιχο και μετα θα αποπειραθω να βγαλω τελικο συμπερασμα.

«Τα μάτια της ήταν το σκίρτημα στην εμφάνιση του νέου.»

Σκιρτώ: αναπηδώ, σαλευω ή ταραζομαι απο εντονη συγκινηση.
Γλαφυρος τροπος για να περιγραψει οτι η αλλαγη που εφερε εκεινη,
εφερε τα πανω κατω, μαλλον με θετικο τροπο. Ποια ομως;

«Εσωτερική μάχη άνιση αθέου και θρησκόληπτου σιαμαίου»

Ας αρχισει το καψιμο. Θα υποθεσω οτι η εσωτερικη μαχη συμβαινει στην προαναφερθεισα.
Αναμεσα σε δυο εαυτους, αρρηκτα συνδεδεμενους μεταξυ τους: Τον αθεο και τον θρησκοληπτο. Απλο ειναι. Δε ξερω γιατι ειναι ανιση η μαχη, αλλα ευελπιστω στην επικρατηση του αθέου και ενα τετοιο προαισθημα εχω.

«Τα λόγια της ήταν σειρήνες που σήμαιναν την επανάσταση»

Ωραια. Αυτο σβηνει απο τη λιστα «Για ποια μπορεί να λέει» την Επανάσταση.
Γιατι ειναι περιττο να πεις πως η Επανάσταση σηματοδοτεί την επανάσταση. Ισως.
Παντως τα λογια της ηταν μαγευτικα, πραγμα που αποδεικνυει οτι η επανασταση επεφερε ενα οχι απλα θετικο αλλα σαγηνευτικο συναισθημα, που μπορει και να ηταν απατηλο.

«Όσοι περίμεναν τη διάσπαση έμειναν απογοητευμένοι από την κατάσταση»

Προφανως αναφερεται στον άθεο και τον θρησκόληπτο εαυτο. Δε χωριστηκαν λεει.

«Οι πιο πολλοί όμως γοητεύτηκαν, και γεύτηκαν τους καρπούς της. Ονειρεύτηκαν τους σκοπούς της και παράλληλα τους καρπούς των χεριών της».

Οι πιο πολλοι ενεδωσαν, λοιπον, στο τραγουδι της σειρήνας μου σημανε την Επανάσταση, και απολαυσαν τα αγαθα που εκεινη προσεφερε. Πιστεψαν σε εκεινη, καθως οι σκοποι τους ταυτιστηκαν με τους σκοπους της, τους σκοπους της επανάστασης. Δε καταλαβαινω γιατι αναφερει ξανα τους καρπους, και προσθετει τα χερια της. Μαλλον μιλαει εκει για τα μελλοντικα αγαθα (Ειτε τα αγαθα δεν υπηρξαν ποτε κι εκεινοι τα φανταστηκαν/ονειρευτηκαν. Μακαρι οχι.).

«Οι υποσχέσεις της γεμάτες διάυγεια, σαν τα δάκρυα στους λυγμούς της».

Η υποσχεσεις που εκανε η τύπισσα για την επανασταση ηταν ξεκαθαρες,
κι επισης εκλαιγε με λυγμους. Dafuq. Υποθεσεις: Το προσωπο αυτο εκλαιγε ειτε γιατι λυποταν εξαιτιας της κακης καταστασης στην οποια βρισκοταν οι ανθρωποι οταν τους εμφανιστηκε, ειτε για να τους ξεγελασει. Αλλα το δευτερο δεν δικαιολογει τη διαυγεια των υποσχεσεων της.

«Η αναγκαιότητα και η τυχαιότητα είναι τα ονόματα των δύο ζαριών της»

Καθετι που συμβαινει ειναι το αποτελεσμα του συνδυασμου της μοιρας ή της θελησης να συμβει και της τυχης. Εκεινη τα ριχνει και το αποτελεσμα επηρεαζει το Σύμπαν. Ειτε εκεινη ειναι το Σύμπαν.
«Το νευρικό της σύστημα συνδεδεμένο με ένα κομβικό δίκτυο υπολογιστών»

Το μυαλο της ειναι συνδεδεμενο με υπολογιστες. Θα ελεγα οτι το προσωπο που ψαχνουμε ειναι απλα ενας ανθρωπος της νεας εποχης, της πνευματικης επαναστασης. Αλλα αυτο δεν δικαιολογει τη σταση της εναντι στους αλλους ανθρωπους, εκτος κι αν προκειται για τον πρωτο ανθρωπο της νεας εποχης.

«Ιαμβικό το κάθε της μέτρο, στο μεταμεσονύκτιο των χιλιοστών»

Δε καταναλαβα Χριστό. Γραφει/μιλαει/σκεφτεται σε ιαμβικό μετρο; Οσο για την αλλη φραση, δε μπορω να πω ουτε μια λεξη που να ‘ναι σχετικη.

«Παρατηρεί απ’ όταν γεννήθηκε»

Μαλιστα. Αυτο ενισχυει την αποψη μου οτι μιλαει για εναν ανθρωπο της μελλοντικης επαναστασης, μαλλον τον πρωτο της, του οποιου ο εγκεφαλος ειναι συνδεδεμενος με υπολογιστες και το μονο που κανει ειναι να παρατηρει και να υπολογιζει. Πολύ άνιμε μου κανει αυτο.

«Το χαμόγελο της κρύβει τη φυσική ειρωνεία του πεπειραμένου»

Πεπειραμένος: Αυτος που εχει μεγαλη πειρα σε εναν τομεα.
Το καταλαβα πιστευω. Εκεινη χαμογελαει, παροτι γνωριζει τα παντα. Χαμογελο σημαινει δραση και συναισθημα, και η γνωση οδηγει στην αδρανεια. Στην κατασταση της δεν θα ‘χε λογο να το κανει, αλλα το χαμογελο της αποδεικνυει πιθανως οτι εχει ακομη ανθρωπινη υποσταση.

«Η συνεχής της ανανέωση σπάει την τυραννία του πεπερασμένου»

Πεπερασμένος: Αυτος που εχει ορια, ο μη απειρος.
Χμ... μαλλον αναγνωριζει οτι η υποσταση της εχει ορια, κι αυτο της φαινεται βασανιστικο, αλλα απαλυνει τον πονο η συνεχης ανανεωση. Μ’ αυτο φαινεται να εννοει την συνεχη εισροη νεων πληροφοριων/γνωσεων/ιδεων/συναισθηματων.

«Τρέχει να κρυφτεί δίνοντας ψευδείς εντυπώσεις αδυναμίας, κι αυτό για να σε κάνει να δεις τις επιπτώσεις της νηνεμίας»

Νηνεμία: Η άπνοια, η ελλειψη ανεμων.
Επιπτώσεις της νηνεμίας=Τα προβληματα που προκυπτουν απο τη σωματικη αδρανεια.
Μαλλον θελει να σε αποτρεψει απο το να γινεις σαν κι αυτη, ή να ξεφυγει απο σενα και τις προσδοκιες σου για ‘κεινη και την επανασταση.

«Δημιουργία και καταστροφή είναι γι’ αυτήν η μόνη τροφή»

Αυτος ο στιχος με ειχε κανει παλιοτερα να σκεφτω οτι αναφερεται στο προσωπο της Φύσης, αλλα αυτο δε συναδει νοηματικα με τα υπολοιπα. Πιθανως η γυναικα της νεας εποχης εχει την ιδια ιδιοτητα, που την απεκτησε μεσω μιας καποιας παντοδυναμιας που της χαρισε η «συνεχής ανανέωση». Εχει την ικανοτητα να δημιουργει και να καταστρεφει στον κοσμο, σαν μια θεοτητα δηλαδη, και ειναι το μονο πραγμα που την τρεφει, επομενως εχει αποβαλλει τη σωματικη αναγκη της ανθρωπινης διατροφης αλλα και καθε ενστικτωδη φυσικη αναγκη οπως η κοινωνικοτητα ή το χεσιμο.
«Θα γεννηθεί όταν θα πεθάνει»

Δε μπορω να καταλαβω. Μηπως θα ολοκληρωθει σαν δημιουργια οταν αποβαλλει πληρως το σωμα της;
«Καθε νεύμα της και κάθε φιλί της, κάθε απόγευμα και κάθε δείλι της είναι το πνεύμα της και η ύλη της»

Χμ... η νεα υπαρξιακη της κατασταση αντικαθιστα τα κλασσικα ανθρωπινα βιωματα;

«Πεθαίνει για να αναστηθεί»

Βλ. «Θα γεννηθει οταν θα πεθάνει».

«Στο στήθος της χτυπάει η καρδιά της αρχαίας αλχημείας, ο λίθος της δε σπάει από τη φορά της τυχαίας επιθυμίας»

Αλχημεία: Απόκρυφη μεσαιωνικη τεχνη σχετικη με την αποσυνθεση, μειξη και ανασυνθεση μεταλων και αλλων ουσιων/Μυστηριωδης ή ανορθοδοξη τεχνικη για την επιτευξη σκοπου.
Η προελευση της (τα οργανα, η δομη της) παραμενει φυσικη και πρωτογονη, ο λιθος της, δηλαδη η μεστη και ισχυρη της συγκροτηση δεν καταστρεφεται απο τις εκδηλωσεις της τυχης.

«Δεν ανασταίνεται για να γίνει σύμβολο»

Αρα δεν ειναι Χριστός, δεν ειναι μεσσιας. Δεν θα αναστηθει για να σωσει/λυτρωσει τους ανθρωπους.

«Κάθε μορφή της είναι και μία θέαση της πραγματικότητας»

Θα ελεγα οτι η αντιληψεις των ανθρωπων γι’ αυτην ειναι καθαρα υποκειμενικες,
αλλα δε μου φαινεται τοσο πιθανη ερμηνεια. Αρα δε ξερω.

«Η ίδια είναι η αποθέωση της υπερβατικότητας»

Ειναι δηλαδη η υψιστη μορφη υπαρξης, γι’ αυτο δεν μπορει να γινει αντιληπτη συναισθηματικα ή εμπειρικα απο τους υπολοιπους.

«Μα παραμένει ασύμβατη με τον άνθρωπο».

Δε δυναται να συμβιωσει με τους ανθρωπους, παροτι ειναι, κατα μια εννοια,
ακομη ανθρωπος;

.....................................................................................................................................................

Η τελικη μου εκτιμηση ειναι πως προκειται για μια τεχνολογικα εξελιγμενη ανθρωπινη μορφη η οποια σηματοδοτει την τελικη επανασταση του ειδους. Τελικη, γιατι το ειδος αυτο θα παψει να υπαρχει μετα την ελευση της, θα δημιουργηθει κατι νεο. Ή επειδη θα το καταστρεψει απλα, κι ετσι θα φτασει στο τελος της η ανθρωπινη ιστορια.

Αυτο ηταν. Ο,τι μπορουσα εκανα. Δεν ειμαι βεβαιος για τιποτα. Ζητω μια βεβαιη διαφωτιση απο το θυτη.

ΥΓ. Πηγα Totem κι ηταν ωραια, παροτι ειναι Κνίτης του κερατα. Κι ηταν κι ενα αξιολατρευτο Bilf στη σκηνη. Τί Μιχάλης και μαλακιες. Πρεπει να προστεθει στη συλλογη μου οπωσδηποτε.

ΥΓ2. Κατεβαστε το Cd του Onesecbeforetheend απο εδω και Κωστέψτε τον κοσμο ελευθερα.